بررسي فراواني حذف/اضافه 14 جفت بازي ژن HLA-G در بيماران مبتلا به كهير مزمن ايديوپاتيك و گروه كنترل سالم

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

مقدمه: كهير نوعي بيماري ازدياد حساسيتي است، كه عموماً با ضايعات پوستي برجسته واريتماتو تظاهر مي يابد. كهير مزمن به شرايطي اطلاق مي شود كه علايم مذكور، حداقل 2 نوبت در هفته تكرار شود و بيش از 6 هفته ادامه پيدا كند. بر اساس مكانيسم زمينه اي، كهير مزمن به 2 دسته ي ايمونولوژيك و غير ايمونولوژيك تقسيم مي شود. اما علي رغم طبقه بندي ذكر شده، در اكثر موارد، علتي دال بر بروز كهير يافت نمي شود. به اين حالت كهير مزمن ايديوپاتيك (CIU) گفته مي شود. مواد و روش ها: اين مطالعه، به روش مورد-شاهدي، برروي 170 نفر، شامل 88 بيمار مبتلابه كهير مزمن ايديوپاتيك و 82 فرد سالم بدون علامت انجام شد. پس از اخذ رضايت، نمونه ها به روش تصادفي از ميان مراجعه كنندگان به كلينيك فوق تخصصي آسم و آلرژي جمع آوري شد. گرد آوري اطلاعات بيماران با مراجعه به پرونده آن ها و به صورت فرم اطلاعاتي انجام گرديد. براي تعيين ويژگي هاي افراد مورد مطالعه و اهداف ويژه 1 تا 4 از روش هاي آمار توصيفي شامل جدول توزيع فراواني،‌ شاخص هاي مركزي و پراكندگي و درصد ها استفاده گرديد. به منظور آناليز نتايج با استفاده از آزمون Kolmogorov-Smirnov ابتدا نرماليتي داده ها سنجيده شد. با توجه به غيرنرمال بودن داده ها، از آزمون هاي ناپارامتري براي مقايسه گروه هاي مورد مطالعه استفاده شد. در اين راستا از نرم افزار SPSS (Version 25) استفاده شد. داده هاي كيفي دو گروه شامل جنسيت توسط آزمون Chi-square مورد آناليز قرار گرفتند. داده هاي كمي شامل سن توسط آزمون t مستقل مورد آناليز قرار گرفتند. از آزمون آنوا يكطرفه جهت بررسي اختلاف بين گروه ها استفاده گرديد و در نهايت p-value نتايج به دست آمده به صورت ميانگين ± انحراف از معيار گزارش شد. مقدار p-value كمتر يا مساوي 05/0 معني دار در نظر گرفته شد. براي بررسي وابستگي بين دو متغير از آزمون Pearson Chi-Square استفاد گرديد. براي توصيف بهتر داده ها از نمودار ستوني استفاده شد و بر روي هر منحني ميزان p-value مشخص شد. يافته ها: تعداد 88 نفر در گروه مبتلايان به كهيرمزمن ايديوپاتيك قرار گرفتند ( 63.6% زن و 36.4% مرد) و ميانگين سني آن ها 9.19±34.78 سال بود و تعداد 82 نفر در گروه كنترل سالم قرار داشتند (63.4% زن و 36.6% مرد) كه ميانگين سني آنها 6.93± 28.76 سال بود. فراواني آلل insertion در ژن HLA-G، در گروه كنترل سالم 55% و در گروه مورد 47.33% بود. فراواني آلل Deletion در گروه كنترل سالم 45% و در گروه مورد 52.66% بود. فراواني ژنوتيپ Ins/Ins در گروه سالم 19 مورد(27.1%) و در گروه بيمار 18 مورد(24%) ، ژنوتيپ Ins/Del در گروه سالم 39 مورد(55.7%) و گروه بيمار 35 مورد(46.7%) و ژنوتيپ Del/Del در گروه سالم 12 مورد(17.1%) و گروه بيمار 22 مورد(29.3%) بود. فراواني ژنوتيپ Ins/Ins در مردان 24.1% و در زنان 23.9% و ميانگين سطح IgE سرمي در اين افراذ 19.77± 105.22 بود. فراواني ژنوتيپ Ins/Del در مردان 44.8% و در زنان 47.8% و ميانگين سطح سرمي IgE در اين افراد 12.51±90.0 بود. فراواني ژنوتيپ Del/Del در مردان 31% و در زنان 28.3% و ميانگين سطح سرمي IgE در اين افراد 14.22±97.95 بود. نتيجه گيري: نتايج حاصل از اين مطالعه به اين صورت بود كه ميانگين سني افراد بيمار شركت -كننده در اين مطالعه نسبت به گروه كنترل سالم بالاتر بود و اين تفاوت از نظر آماري معني دار بود. ميزان پراكندگي جنسيت در بين دو گروه از نظر آماري تفاوت معني داري را نشان نداد. تفاوت فراواني حذف/اضافه 14 جفت بازي HLA-G در دو گروه از نظر آماري معني دار نبود. از لحاظ آللي نيز فراواني اين تفاوت ژنتيكي در دو گروه مقايسه شد و نتايج بدست آمده تفاوت معني داري را نشان نداد. فراواني ژنوتيپ ها در گروه هاي مورد مطالعه از نظر جنسيت با يك ديگر تفاوتي نداشت. همچنين ارتباط معني داري بين وجود هر كدام از ژنوتيپ هاي HLA-G با سطح IgE در گروه بيماران مشاهده نشد. كليد واژه ها: پلي مورفيسم 14 نوكلئوتيدي؛ HLA-G؛ كهير مزمن

176730

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي عمومي

پزشكي

دانشگاه علوم پزشکي کردستان

رسول نصيري كالمرزي، اسدالله محمدي