• عنوان

    بررسي اثرات محافظتي Dimethyl fumarate برسلولهاي بنيادي مزانشيمي مشتق از بافت چربي انسان

  • محل تحصيل
    رشت
  • چكيده
    مقدمه: پايين بودن بقاو مهاجرت سلول هاي بنيادي پيوندي يكي از چالش هاي سلول درماني است. پيش تيمار آنها با بعضي از مولكول ها منجر به بهبوداثربخشي آنها ازطريق فعال كردن مسيرهاي آنتي اكسيداني مي شود. دي متيل فومارات يك داروي ضدالتهابي است كه اثرات محافظت سلولي خودرا از طريق فعال كردن مسير آنتي اكسيداني Nrf2 اعمال مي كند. بنابراين، درمطالعه حاضر، اثرات محافظت سلولي داروي دي متيل فومارات برسلول هاي بنيادي مزانشيمي مشتق از چربي انسان درمقابل استرس اكسيداتيو مورد مطالعه قرارگرفته است. مواد وروش ها: سلول هاي بنيادي مزانشيمي از بافت چربي ناحيه شكم بيماران استخراج شد. به منظور ارزيابي اثرات سيتوتوكسيسيته دي متيل فومارات، اين سلولها باغلظت هاي مختلف دي متيل فومارات كشت داده شدند و ميزان بقاي سلولي بااستفاده از Cell Counting Kit-8(CCK-8),اندازه گيري شد. به علاوه, ميزان مهاجرت اين سلولها, بعدازتيماربا دي متيل فومارات با استفاده از روش ترنسول تعيين شد. ميزان بيان ژنهاي آنتي اكسيداني HO-1 و NQO-1 ، با استفاده از RT-PCR مورد بررسي قرار گرفت. همچنين, اثرات محافظت سلولي دي متيل فومارات بر سلول هاي بنيادي مزانشيمي مشتق از بافت چربي انسان, پس از مواجه با H2O2 وUV به عنوان عوامل استرس اكسيداتيو،از طريق بررسي تكثير وآپوپتوز ,اندازه گيري شد. نتايج: يافته هاي ما نشان داد كه تيمار اين سلولها با غلظت هاي پايين تر از 50µM دي متيل فومارات, هيچ گونه اثر سيتوتوكسيكي بر سلولها نداشت. به علاوه, تحت شرايط استرس اكسيداتيو القا شده به وسيله يH2O2 و UV، دي متيل فومارات، باعث افزايش ميزان بقا وتكثير سلولي وكاهش ميزان آپوپتوز شد. همچنين، ژنهاي آنتي اكسيداني HO-1 وNQO-1 در سلول هاي بنيادي مزانشيمي مشتق از بافت چربي, بيان بالايي را نشان داد كه تاييدي بر فعال شدن مسير آنتي اكسيداني Nrf2 است. به علاوه، دي متيل فومارات، ميزان مهاجرت را در سلول هاي بنيادي مزانشيمي مشتق از بافت چربي به ميزان معناداري كاهش داد (p<0.0001). نتيجه گيري: به نظر مي رسد كه دي متيل فومارات در شرايط استرس محيطي، ميزان بقا وتكثير سلول هاي بنيادي مزانشيمي مشتق از بافت چربي انسان راافزايش و ميزان آپوپتوز را كاهش مي دهد. همچنين انتظار مي رود كه دي متيل فومارات اثرات محافظت سلولي خودرا از طريق بيان بالاي ژنهاي آنتي اكسيداني مسير Nrf2 اعمال مي كند. با اين وجود، كاربرد داروي دي متيل فومارات به عنوان يك فاكتور سيتوپروتكتيو, به منظور افزايش مقاومت سلول هاي بنيادي مزانشيمي مشتق از بافت چربي انسان, نيازمند مطالعات حيواني وباليني بيشتري است. واژگان كليدي: دي متيل فومارات، سلول هاي بنياد مزانشيمي مشتق از چربي انسان، سلول درماني، پيش تيمار، Nrf2
  • شماره ركورد
    180033
  • دانشگاه
    علوم پزشكي گيلان