بررسي علل، خصوصيات دموگرافيك و باليني و عوارض بعد از درمان بيماران با در رفتگي شانه مراجعه كننده به بيمارستان كوثر سنندج در سال 1398

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

مقدمه: شانه به دليل دامنه ي حركتي وسيع و ثبات ضعيف استخواني بيشترين تعداد دررفتگي را بين مفاصل بزرگ بدن دارد به طوري كه حدود 50 % از كل موارد دررفتگي هاي مفاصل بزرگ بدن را شامل ميشود. در بيش از 90% موارد علت آن تروماست. مواد و روشها: در اين مطالعه 240 بيمار با دررفتگي شانه مراجعه كننده به اورژانس بيمارستان كوثر درسال 1398 بررسي شد. جهت مطالعه بررسي پرونده¬ي اين بيماران و براي آناليز داده¬ها از نرم¬ فزار SPSS 22 استفاده شد. سطح معني دار در اين مطالعه 0.05>p درنظر گرفته شد. يافته ها: در بررسي داده¬ها رنج سني افراد 12 تا 86 سال و ميانگين سني 16.83±35.55 مي¬باشد. در توزيع طيف سني 10% افراد زير 20 سال، 62.08% بين 20 تا 39 سال، 15% بين 40 تا 59 سال و 12.92% افراد 60 سال و بزرگتر بودند. 78.33% افراد مورد مطالعه مرد و 21.67% زن بودند. 77.5% افراد مورد مطالعه ساكن شهر و 22.5% ساكن روستا بودند. در بررسي ويژگي هاي دررفتگي بيماران، 94.17% افراد دررفتگي قدامي، 5% دررفتگي خلفي و 0.83% دچار دررفتگي تحتاني بودند. 60.83% دررفتگي ها در سمت راست، 38.75% در سمت چپ و 0.42% دچار دررفتگي هر دو سمت شدند. 70.42% سابقه دررفتگي نداشته و 29.58% سابقه¬ي قبلي داشتند. در بررسي مكانيسم آسيب، 44.58% افراد به دنبال انواع تروما ، 28.75% به دنبال افتادن روي دست باز، 24.17% افراد به صورت خودبه¬خودي و به دنبال حركت ناگهاني و 2.5% به دنبال تشنج دچار دررفتگي شانه شدند.90% افراد مورد مطالعه آسيب همزمان نداشتند. 7.5% افراد شكستگي توبرزيته¬ي بزرگ هومروس، 0.83% شكستگي سر و پروگزيمال هومروس، 1.25% افراد پارگي روتاتور كاف و 0.42% افراد شكستگي كلاويكل همراه با دررفتگي شانه داشتند. هيچ موردي از آسيب عروقي و عصبي ديده نشد. در درمان بيماران 82.5% توسط متخصص طب اورژانس به روش جا اندازي بسته، 15.42% افراد توسط متخصص ارتوپدي در اتاق عمل به روش جا اندازي بسته و 2.08% به روش جراحي در اتاق عمل مورد جا اندازي قرار گرفته اند. در 99.58% موارد از بي حسي استفاده شده است. در بررسي ها ارتباط معني داري بين طيف سني با نوع درمان (p. value = 0/067)، جنسيت با نوع درمان (p. value = 0/464)، جنسيت با علل در رفتگي (p. value = 0/139)، طيف سني با علل در رفتگي (p. value = 0/067) و محل سكونت با علل در رفتگي (p. value = 0/58) وجود نداشت. در سن 60 سال به بالا افتادن روي دست باز و در ساير طيف هاي سني تروما شايع¬ترين علت دررفتگي بوده است. نتيجه گيري: اكثر مراجعه كنندگان مردان جوان در رنج سني 40-20 سال، بدون سابقه¬ي قبلي در رفتگي و ساكن شهر بودند كه به دنبال تروما دچار در رفتگي شانه در سمت راست و از نوع قدامي شده¬اند. تقريبا تمام بيماران بي حسي دريافت كرده و اكثريت آنان به روش جا اندازي بسته و با تكنيك ادداكشن و اكسترنال روتاسيون تحت جا اندازي قرار گرفته¬اند. اكثر بيماران بدون آسيب همزمان بوده¬اند. هيچ موردي از آسيب همزمان عروقي و عصبي و هيچ موردي از عوارض بعد از جا اندازي از جمله عوارض عصبي و عروقي ديده نشد. در بررسي ها ارتباط معني داري بين طيف سني و جنسيت با نوع درمان، جنسيت، طيف سني و محل سكونت با علل در رفتگي وجود نداشت. كلمات كليدي: دررفتگي شانه، دررفتگي قدامي، جا اندازي بسته

180047

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

پزشكي

دانشگاه علوم پزشکي کردستان

كوروش اخباري