بررسي توزيع فراواني سندرم متابوليك و ارزيابي شاخص كارديومتابوليك در مردان مبتلا به اختلال عملكرد نعوظي

رشت

مقدمه: از آنجاييكه كه مطالعات اپيدميولوژيكي درباره فراواني ED بسيار اندك است و با توجه به فراواني بالاي سندرم متابوليك و ED در سراسر دنيا و سير صعودي آن و نيز اهميت آن در كيفيت و رضايت از زندگي، بر آن شديم تا پژوهشي پيرامون توزيع فراواني سندرم متابوليك و ارزيابي شاخص كارديومتابوليك در مبتلايان به ED انجام دهيم. مواد و روش¬ها: اين مطالعه از نوع مقطعي تحليلي و بر روي بيماران داراي اختلال نعوظ مراجعه كننده به يك كلينيك اورولوژي در رشت از سال هاي 1397 تا 1399 انجام شد. اطلاعات دموگرافيك بيماران و سوابق بيماري و دارويي، پس از اخذ شرح حال، معاينات فيزيكي و بررسي هاي پاراكلينيكي در فرم¬هاي از پيش آماده، ثبت شدند. سابقه¬ي خانوادگي و بيماري¬ها براساس اظهارات بيماران ثبت گرديد. سندرم متابوليك براساس كرايترياي NCEP ATP III و شدت ED بيماران براساس پرسشنامه¬ي 15سوالي IIEF-5 به صورت ضعيف، متوسط و شديد ارزيابي شد. شاخص كارديومتابوليك براساس نسبت دور كمر به قد در نسبت تري گليسيريد به كلسترول HDL به دست آمد. يافته¬ها: ميانگين سن شركت‌كنندگان برابر 58/10 ± 46/53 سال بود؛ 8/43 درصد ديابت و 2/13 درصد بيماري‌هاي قلبي‌عروقي داشتند. از نظر شدت اختلال عملكرد نعوظي 9/31 درصد در دسته خفيف، 4/44 درصد در دسته متوسط و 6/23 درصد در دسته شديد قرار داشته و ميانگين شاخص كارديومتابوليك شركت‌كنندگان برابر با 57/1 ± 51/2 بود. 9/56 درصد چاقي شكمي، 6/48 درصد هيپرتري‌گليسريدمي، 7/34 درصد HDL-C پايين، 6/55 درصد پرفشاري خون و 9/56 درصد قند ناشتا بالا داشتند. شيوع سندرم متابوليك مبتلايان به اختلال عملكرد نعوظي برابر با 7/50 درصد بود. تنها شاخص توده بدني با ابتلا به سندرم متابوليك و شاخص كارديومتابوليك (001/0=P) ارتباط معني‌داري داشت؛ ساير متغيرها، يعني سن، مصرف سيگار، مصرف مواد مخدر و مصرف الكل با ابتلا به سندرم متابوليك و شاخص كارديومتابوليك ارتباط آماري معني‌داري نداشتند. شدت اختلال عملكرد نعوظي با قند ناشتا بالا در بيماران ارتباط معني¬دار و افزايشي دارد. اختلال عملكرد نعوظي در مبتلايان به سندرم متابوليك و افراد با پرفشاري خون بيشتر از سايرين بود اما اين اختلاف به لحاظ آماري معني‌دار نبود. شاخص كارديومتابوليك و ﻣﺆلفه‌هاي چاقي شكمي، هيپرتري‌گليسريدمي و HDL-C پايين ارتباط آماري معني‌داري با ابتلا به اختلال عملكرد نعوظي متوسط-شديد نداشتند. همچنين شانس ابتلا به اختلال عملكرد نعوظي متوسط-شديد با افزايش تعداد ﻣﺆلفه‌هاي سندرم متابوليك روند افزايشي نشان داد. نتيجه¬گيري: شانس ابتلا به اختلال عملكرد نعوظي متوسط-شديد با ابتلا به سندرم متابوليك و با عدد شاخص كارديومتابوليك ارتباط آماري معني¬داري ندارد ولي درصد ابتلا به اين اختلال با افزايش تعداد مولفه¬هاي سندرم متابوليك افزايش مي¬يابد. كليدواژه: اختلال نعوظ، سندرم متابوليك، شاخص كارديومتابوليك

180049

علوم پزشكي گيلان