عنوان
بررسي رابطه آلوپسي آندروژنيك با ابتلا به ديابت نوع 2 : يك مطالعه مورد-شاهدي
نويسنده اصلي
فتح اللهي، نيلوفر
محل تحصيل
دانشگاه علوم پزشكي كردستان
رشته تحصيلي
پزشكي
چكيده
مقدمه: يكي از عوامل ايجاد كننده و مسبب پيشرفت ديابت، مقاومت به انسولين مي باشد كه در تعداد زيادي از مبتلايان به ديابت نوع 2 ديده مي شود و به عنوان بهترين شاخص براي پيشگويي افزايش خطر آن مي باشد. از طرفي مقاومت به انسولين در تعدادي از مطالعات در ارتباط با آلوپسي آندروژنيك مطرح شده است. به دليل ابهام در ارتباط آلوپسي آندروژنيك، مقاومت به انسولين و ديابت نوع 2 و متفاوت بودن يافته هاي حاصل در مطالعات مختلف ، انجام مطالعه اي جهت بررسي اين ارتباط ضروري به نظر مي رسد.
مواد و روشها: 179 فرد مبتلا به ديابت (در سه سال اخير) به عنوان مورد و 183 فرد غير ديابتي بستري در بيمارستان به عنوان كنترل و با همسان سازي گروهي سن و جنس آنها بر اساس معيار هاي ورود و خروج مطالعه وارد مطالعه ما شده و اطلاعات لازم در چك ليست از پيش طراحي شده وارد شد و تحليل ها بر اساس نرم افزار SPSS نسخه 16 و با استفاده از آزمونهاي كاي دو، تي تست و رگرسيون لجستيك انجام شد.
يافته‌ها: آلوپسي با ديابت رابطه معني دار نداشت. سن، جنس، شاخص توده بدني و سابقه خانوادگي با ابتلا به آلوپسي آندروژنيك رابطه معني داري داشتند. با افزايش هر سال سن 24/0 برابر شانس ابتلا به آلوپسي افزايش مي يابد (P<0.001) و با افزايش هر واحد شاخص توده بدني 18/0 برابر شانس ابتلا به آلوپسي افزايش مي يابد (P<0.001). در مردان نسبت به زنان 42 برابر شانس ابتلا به آلوپسي افزايش مي يابد (P=0.001). در افراد داراي سابقه خانوادگي ابتلا به ديابت دو برابر شانس ابتلا به آلوپسي افزايش مي يابد (P=0.015).
نتيجه‌گيري: با توجه به اين موارد لازم است مقاومت به انسولين و ابتلا به ديابت در ارتباط با آلوپسي آندروژنيك در جامعه آماري گسترده تر و در بازه ي زماني بيشتر مورد بررسي قرار گيرد كه نتايج آن مي تواند در كنترل هردو بيماري و كاهش مرگ و مير ناشي از ديابت نقش بسزايي داشته باشد.
كلمات كليدي: آلوپسي آندروژنيك – ديابت نوع 2
شماره ركورد
180211
شهر محل تحصيل
دانشگاه علوم پزشكي كردستان
گرايش رشته تحصيلي
پزشكي
دانشكده
پزشكي
دانشگاه
دانشگاه علوم پزشکي کردستان
استاد راهنما
عباس آقايي