بررسي ارتباط نمايه ي توده ي بدني با شدت بيماري كوويد 19 بر اساس سي تي اسكن و پيامد بيماري در بيماران مبتلا به كوويد 19

رشت

چكيده مقدمه: اضافه وزن و چاقي به عنوان عامل خطري براي كوويد 19 گزارش شده اند. يافته هاي سي تي اسكن بيماران مبتلا به كوويد 19 در مطالعات پيشين مطرح كننده ي شدت بيماري بوده اند. اهداف: هدف از مطالعه ي حاضر تعيين ارتباط نمايه ي توده ي بدني (BMI) با شدت بيماري كوويد 19 بر اساس سي تي اسكن و پيامد بيماري در مبتلايان به كوويد 19 مي باشد. روش اجرا: مطالعه ي حاضر به صورت تحليلي و از نوع همبستگي و به شكل پرونده خواني بر روي مبتلايان كوويد 19 تأييد شده با RT-PCR (reverse transcriptase-polymerase chain reaction) يا سي تي اسكن تيپيك بستري در بيمارستان رازي رشت در سال 98-99 انجام شد. سن، جنسيت، BMI، بيماري هاي همراه، مدت بستري در ICU، مدت بستري در بيمارستان، مدت زمان نياز به ونتيلاسيون، نارسايي قلبي و كليوي در سير بستري و مرگ و مير از پرونده ي بيماران استخراج گرديد. همچنين با بررسي سي تي اسكن بيماران توسط دو راديولوژيست مجرب و بر اساس اجماع نظر آن ها، اسكور سي تي اسكن به دو صورت تعيين گرديد. اسكور سي تي اسكن 1: هر يك از 5 لوب ريه از نظر ميزان درگيري بررسي شده و در صورت فقدان درگيري (0 %) نمره ي 0، درگيري 1 تا 25 % نمره ي 1، درگيري 26 تا 50 % نمره ي 2، درگيري 51 تا 75 % نمره ي 3 و درگيري 76 تا 100 % نمره ي 4 منظور گرديد. حاصل جمع نمرات 5 لوب عددي بين 0 تا 20 بود. اسكور سي تي اسكن 2 به شكل ديگري محاسبه شد به طوري كه اگر شكل درگيري در يك لوب ground-glass بود ضريب 1، اگر consolidation بود ضريب 3 و اگر تركيبي از اين دو بود ضريب 2 گرفت. بدين ترتيب نمره اي بين 0 تا 60 به دست آمد. نتايج: از 357 بيمار بررسي شده در اين مطالعه با ميانگين سني 35/15 ± 56/42 سال، 191 بيمار (5/53 %) مرد بودند. ميانگين BMI در بيماران 76/3 ± 48/26 kg/m2 بود و 1/29 % داراي وزن طبيعي، 6/54 % داراي اضافه وزن و 2/16 % چاق بودند. ميان BMI با هر دو اسكور سي تي اسكن همبستگي مستقيم و معناداري وجود داشت (P<0.001) اما همبستگي ميان BMI با اسكور سي تي اسكن 1 (r=0.320) اندكي قوي تر از همبستگي BMI با اسكور سي تي اسكن 2 (r=0.297) بود. بين BMI با مدت بستري در بيمارستان، مدت بستري در ICU و مدت زمان نياز به ونتيلاسيون همبستگي مستقيم و معنادار وجود داشت (P<0.001). بر اساس نتايج آناليز رگرسيون لجستيك چندگانه، ارتباط معناداري بين BMI با مرگ و مير وجود نداشت. شانس بستري در ICU در افراد چاق 3/2 برابر افراد داراي وزن طبيعي (adjusted odds ratio [aOR]=2.29، با فاصله اطمينان 95 % در محدوده ي 08/1 تا 91/4، P=0.032)، شانس بروز نارسايي قلبي در بيماران داراي اضافه وزن 5/4 برابر افراد داراي وزن طبيعي (aOR=4.45، با فاصله اطمينان 95 % در محدوده ي 25/1 تا 92/15، P=0.022) و شانس بروز نارسايي كليوي در افراد چاق 2/5 برابر بيماران با وزن طبيعي بود (aOR=5.22، با فاصله اطمينان 95 % در محدوده ي 43/2 تا 22/11، P<0.001). نتيجه گيري: ميان BMI با اسكور سي تي اسكن در بيماران كوويد 19 ارتباط برقرار است. به نظر مي رسد اسكور سي تي اسكن 1 ملاك بهتري براي شدت كوويد 19 در بيماران چاق باشد. چاقي عامل خطري براي بستري در ICU و بروز نارسايي كليوي و اضافه وزن عامل خطري براي بروز نارسايي قلبي در بيماران كوويد 19 به شمار مي رود. كلمات كليدي: كوويد 19، چاقي، اضافه وزن، درگيري ريوي، مرگ و مير

180433

علوم پزشكي گيلان