بررسي ميزان پايبندي به درمان و عوامل مرتبط با آن در زنان مبتلا به ديابت بارداري در شهر سنندج در سال 1398

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

مقدمه: ديابت بارداري شايع¬ترين اختلال متابوليك دوران بارداري است كه به دنبال آن ميزان قند خون افزايش مي¬يابد و عوارض متعددي براي مادر و جنين دارد. ديابت بارداري آثار زيان بار متعددي بر مادر و جنين مي¬گذارد كه اين عوارض با مراقبت¬هاي صحيح دوران بارداري و كنترل روند بيماري و تبعيت از رژيم-هاي درماني قابل پيشگيري است. هدف مطالعه حاضر تعيين ميزان پايبندي به درمان و عوامل مرتبط با آن در بيماران مبتلا به ديابت بارداري در شهر سنندج در سال 1398 است. مواد و روش¬ها: در اين مطالعه 120 نفر از افراد مبتلا به ديابت بارداري به روش نمونه¬گيري تصادفي از درمانگاه ديابت بيمارستان توحيد انتخاب شدند. داده¬هاي مربوطه در پرسشنامه¬اي كه از قبل روايي و پايايي آن تاييد شده بود، گرد آوري و جهت تعيين آماره¬هاي توصيفي (فراواني، درصد، ميانگين، و انحراف معيار) تحليل شدند و از آماره‌هاي كاي دو، فيشر، و رگرسيون لجستيك استفاده شد. يافته¬ها: ميانگين و انحراف معيار سن بيماران مشاركت كننده در پژوهش 81/5 ± 41/31، سن حاملگي 66/6 ± 18/27، و شاخص توده بدني 49/3 ± 78/28 بوده است. بيشتر افراد مورد مطالعه خانه¬دار، ديپلم، داراي دو بار بارداري، عدم سابقه ديابت در بارداري، داراي درمان مبتني بر كنترل رژيم غذايي، ساكن شهر، ميزان فعاليت روزانه متوسط، و درآمد ماهيانه يك تا سه ميليون بوده¬اند. به طور كلي ميزان پايبندي به درمان در افراد مورد مطالعه 96/21 ± 52/15 بوده است. بين پايبندي به درمان با شغل، سابقه قبلي ديابت بارداري، محل سكونت، سن حاملگي، سطح تحصيلات، و درآمد ماهيانه ارتباط معنادار وجود داشت (05/0>P). نتيجه¬گيري: نتايج نشان داد كه داشتن شغل، سابقه قبلي ديابت بارداري، محل سكونت، سن حاملگي، سطح تحصيلات بالا، و درآمد ماهيانه متوسط به بالا بر ميزان پايبندي به درمان بيماران داراي ديابت بارداري تاثير دارد. لازم است كه مدلاخلاتي براي افزايش پايبندي به درمان اين بيماران انجام شود. كلمات كليدي: پايبندي به درمان ؛ ديابت بارداري، ايران

180538

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

پزشكي

دانشگاه علوم پزشکي کردستان

نسرين صوفي زاده