بررسي مدل هاي تصميم گيري و حل مشكل در پروژه هاي ساخت

كارشناسي ارشد

چكيده اين رساله به بررسي روش هاي تصميم گيري در پروژه هاي ساخت مي پرازد. اين روش ها در دسته بندي كلي شامل روش هاي فردي و گروهي و در دسته بندي جزيي تر شامل روش هاي منطقي، شهودي، ذهن گشايي و ... مي باشد. در اين پژوهش سعي شده است، استفاده ي مديران از اين روش ها بررسي و با يكديگر مقايسه شود. علاوه بر آن، بر تفكر گروهي نيز نگاهي اجمالي شده است. همچنين اين روش ها بر اساس خلاقيت هر روش نيز با يكديگر مقايسه شده اند. براي دستيابي به اهداف مورد نظر، پرسشنامه اي شامل بر 30 سؤال طراحي گرديد. جامعه ي آماري، شركت هاي مهندسي مشاور تهران در نظر گرفته شد؛ كه با استفاده از فرمول كوكران نمونه آماري 40 شركت تعيين شد. پس از جمع آوري پرسشنامه ها، داده ها به وسيله نرم افزار آماري SPSS مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. نتايج به دست آمده حاكي از آن است كه 9/48 درصد مديران پروژه مذكور، با تصميم گيري بدون نظر خواهي از ديگران مخالفند. همچنين بررسي ها نشان مي دهد كه 2/42 درصد مديرانپروژه از تصميم گيري فردي و 4/64 درصد از تصميم گيري گروهي استفاده مي كنند. بنابراين مي توان گفت؛ مديران پروژه بيشتر از روش هاي گروهي براي تصميم گيري استفاده مي كنند. از سوي ديگر ضريب همبستگي ميان تصميم گيري به روش ذهن گشايي و تصميم گيري خلاقانه برابر 481/0مي¬باشد؛ كه با توجه به سطح معناداري اين رابطه كه كمتر از 05/0 مي باشد،(028/0)به لحاظ آماري معنادارمي باشد. از مقايسه ي اين ضريب با ضريب همبستگي ساير روش هاي مطرح شده مي توان اينگونه نتيجه گرفت كه روش تصميم گيري ذهن گشايي خلاقانه ترين روش تصميم گيري مورد بررسي مي باشد. واژه‌هاي كليدي:تصميم گيري، تصميم گيري فردي، تصميم گيري گروهي، خلاقيت در تصميم گيري

186592

دانشگاه علم و صنعت ايران

دكتر باقرپور

مهندسي مديريت ساخت

دكتر قدوسي