بهينه سازي روشهاي اجرايي سامانه هاي انتقال آب با استفاده از تكنيكهاي تحليل و تصميم گيري چندمعياره

كارشناسي ارشد

چكيده نياز رو به رشد به آب در آينده، مي‌تواند بر محيط زيست يا منابع طبيعي محدود بشر تاثيري گسترده و عميق داشته باشد. علاوه بر آن، ايران در منطقه خشك دنيا قرار گرفته و سهم آب آن در مقايسه با خيلي از كشورها، ناچيز است. بنابراين با توجه به افزايش جمعيت و تقاضاي بيشتر براي آب و غذا، موضوع مديريت آب براي ايران پراهميت‌تر و حياتي‌تر خواهد بود. افزايش و توزيع نامناسب جمعيت، استفاده نامتناسب آب در كشاورزي و مديريت اشتباه منابع آب از عمده دلايل ايجاد اين مشكل هستند. پيشنهاد مهندسين براي حل اين مشكل شامل ارائه راه‌حل‌هاي سازه‌اي است، احداث سد، تونل، كانال و ... كه حجم معيني آب را از يك حوزه به حوزه ديگر منتقل كنيم. اما اين راه‌حل در درازمدت پايدارنخواهد بود. و بايد توجه بيشتري به بهره‌وري مصرف آب شود. لذا تركيبي از راهكارهاي سازه اي و روشهاي افزايش بهره وري ناشي از تصميمات صحيح در حوزه مديريت منابع آب، بهترين روش براي غلبه بر اين بحران خواهد بود. نحوه استفاده و تركيب اين راهكارها، بايستي ضمن برآورد الزامات فني و اقتصادي توسط روشهاي تحليل و تصميم گيري مورد ارزيابي قرار گيرند. در اين پايان نامه ضمن معرفي مشكلات مربوط به استان اصفهان در حوزه تامين منابع آب، سناريوهاي تامين آّب استان مورد بررسي و ارزيابي قرار گرفته و با استفاده از روشهاي مختلف در تحليل چند معياره گزينه هاي مبتني بر خطوط لوله به عنوان بهترين گزينه معرفي شده است. واژه هاي كليدي: توسعه پايدار، مديريت جامع منابع آب، تكنيكهاي تحليل و تصميم گيري چند معياره، زاينده رود، حوضه آبريز، سامانه هاي انتقال آب

188117

دانشگاه علم و صنعت ايران

عمران گرايش مهندسي مديريت و ساخت

دكتر سيد علي چاوشيان