طراحي آرشيپلاگو - موزه تهران معاصر با رويكرد ايكوم 2016 (موزه ها و منظر فرهنگي)

كارشناسي ارشد

ورود نابهنگام و افسارگسيخته مدرنيته به ايران، موجب نوعي اغتشاش و چندپارگي هويتي- معنايي در چهره فضاي شهري و معماري ما شده¬است، و اين امر، بحراني عليحده نسبت به بحران¬هاي عمومي و جهانيِ فرهنگي و معناشناختي حاصل از آموزه¬هاي معماري و شهرسازي مدرن است. با نگاهي به گفتمان¬هاي شهري مدرن و پسامدرن در مي يابيم كه جهان امروز با نوعي چرخش فرهنگي در مصرف مواجه است؛ چرخشي كه فرهنگ، هويت و معنا را در كانون توجه خود قرار داده است. در اين ميان نقش مكان فرهنگي به منظور تأمين اهداف و نيات جديد در مصرف فرهنگي از جمله مصرف فضا بسيار بارز است. از جمله، رويكرد به موزه¬ها نيز به عنوان يكي از مصاديق مكان فرهنگي با تحولي آشكار در جهت چرخش فرهنگي مزبور قرار گرفته است تا جاييكه بيانيه¬هاي دهه اخير نهاد ايكوم به عنوان متولي موزه¬ها در جهان به وضوح حاكي از اين دغدغه فراگير است و متعاقباً جهت¬گيري¬هاي جديدي در نگرش به طراحي و كاركرد موزه¬ها پديد آورده است. در اين راستا جاي اين پرسش است كه چگونه مي توان با بهره¬گيري از رويكردها و دستاوردهاي نوين به كاركرد و معماري موزه، به عنوان مكان فرهنگي، راه حل هاي مكاني مناسب تري را براي پاسخگويي به نيازهاي فرهنگي در كلانشهري چون تهران اتخاذ نمود. به نظر مي رسد الگوي آرشيپلاگو- موزه به عنوان استراتژي- الگويي بسيار نو و بديع، كه در جهت توسعه پايدار گردشگري فرهنگي قرار دارد مي تواند پاسخي در مسير دستيابي به تمهيداتي كارا براي مكان فرهنگي امروزين و ناظر به نيازهاي زمانه و زمينه شهر معاصر ايراني باشد. بر اين اساس در اين پژوهش ضمن تبيين مفاهيم و رويكردهاي فوق و نسبت¬شناسي آن با تهران معاصر، تلاش شده تا از تمهيدات فضايي رويكردهاي نوين طراحي موزه مبتني بر استراتژي و الگوي آرشيپلاگو- موزه در قالب طرح معماري بهره¬گيري شود. كليد واژه ها : آرشيپلاگو، موزه، مصرف فضا، تهران معاصر، ايكوم

189314

دانشگاه علم و صنعت ايران

آموزشي - فرهنگي

دكتر مردمي