اكسيداسيون بيولوژيك بي هوازي تركيب گوگردي مدل

كارشناسي ارشد

حذف زيستي تركيبات گوگردي به دو روش هوازي و بي هوازي انجام ميشود ولي سيستم بي هوازي بدليل بازده بالاتر و عدم نياز به هوادهي، بر هوازي ارجحيت دارد. در اين تحقيق پس از آزمايش هاي اوليه، نمونه آب تصفيه خانه چرم شهر ورامين به عنوان مخلوط ميكروبي انتخاب و اكسيداسيون تيوسولفات به عنوان تركيب نمونه گوگردي مورد بررسي قرار گرفت. ابتدا اكسيداسيون زيستي تيوسولفات ( 5000ppm) در بطري 50 ميلي ليتر لرزان و بيوراكتور همزان دار ناپيوسته 400 ميلي ليتر مقايسه و مشخص شد كه تيوسولفات در هر دو سيستم طي 120 ساعت حذف مي گردد در حاليكه توليد گوگرد در بيوراكتور (32%) كمي نسبت به بطري لرزان (27%) بيشتر بود. به منظور افزايش توانايي حذف زيستي، عمليات خودهي مخلوط باكتريايي تا غلظت ppm 3000 تيوسولفات انجام و سپس اثر غلظت تيوسولفات اوليه (3000، 5000 و ppm 7000) در غلظت ثابت نيترات (2000ppm) و نسبت تيوسولفات به نيترات (67/0، 1 و 2) در غلظت ثابت تيوسولفات (5000ppm) با استفاده از طراحي آزمايش يك فاكتور در يك زمان در بيوراكتور ناپيوسته، بررسي شد. اگرچه حذف كامل تيوسولفات مشاهده شد، زمان لازم با افزايش غلظت تيوسولفات افزايش يافت. كاهش نسبت تيوسولفات به نيترات باعث بهبود اكسيداسيون شد. همچنين بررسي تاثير زمان (24، 48، 72 وh 96) و غلظت اوليه تيوسولفات (3000، 5000 و 7000ppm ) بر حذف زيستي بي هوازي در بيوراكتور ناپيوسته به روش فاكتوريل كامل نشان داد كه غلظت 5000ppm منجر به حداكثر درصد حذف تيوسولفات در زمان 96 ساعت مي شود. لذا، در اين غلظت به بررسي تاثير همزمان نسبت تيوسولفات به نيترات (67/0، 1، 5/2 و 4) و زمان (24، 48، 72 و96 ساعت) با در نظر گرفتن درصد حذف و بازده توليد گوگرد عنصري به عنوان پاسخ در طراحي آزمايش فاكتوريل كامل، پرداخته شد. ماكزيمم درصد حذف تيوسولفات (100%) و بازده توليد گوگرد عنصري (37%) در نسبت 1 و زمان 96 ساعت بدست آمد. اين نتايج مي تواند در توليد گوگرد عنصري به جاي سولفات ها هنگام اكسيداسيون زيستي بي هوازي تركيبات گوگردي مورد استفاده قرار گيرد. واژه‌هاي كليدي: تيوسولفات، اكسيداسيون زيستي، اكسيداسيون بي¬هوازي، حذف زيستي، گوگرد زيستي

189550

دانشگاه علم و صنعت ايران

بيوتكنولوژي

دكتر فرشته نعيم پور