امكان سنجي ارتقاء پياده پذيري خيابان هاي شهري (محور آيت؛ رسالت تا هفت حوض)

كارشناسي ارشد

شهرسازي معاصر، به دليل تأكيد بيش از حد بر حركت سواره و حل مسائل مختلف آن و غفلت از ساماندهي و برنامه ريزي براي حركت پياده موجب از دست دادن كيفيت فضاهاي شهري شده است. مسيرهاي پياده يا پياده راه ها كه جزئي از فضاهاي عمومي شهري است مهم ترين امكان براي تجلي و دريافت ارزش بصري در اين فضاها محسوب مي گردد. و از سوي ديگر با افزايش حضور عابرپياده در خيابان هاي پياده مدار ، برقراري سطوح مختلفي از تعاملات اجتماعي چهره به چهره به بيشترين حد خود مي رسد. در اين رساله تلاش خواهيم كرد تا به نوعي امكان ارتقاء پياده پذيري خيابان آيت ( سي متري نارمك) از بزرگراه رسالت (چهارراه سرسبز) تا انتهاي ميدان نبوت (هفت حوض) بررسي گردد. اين محدوده از خيابان آيت را به دليل دسترسي از بزگرراه رسالت و همچنين قرار گيري در مركز محله نارمك مي توان يكي از قليل شريان هاي اقتصادي و اجتماعي شرق تهران ناميد. نوشتار حاضر به مرور مباني مختلف كتابخانه اي در خصوص كيفيت زندگي-كيفيت محيط شهري، فضا- فضاي شهري و خيابان و همچنين اطلاعات مرتبط با خيابان هاي پياده مدار و عابر پياده پرداخته و سپس با بررسي نمونه هاي داخلي و تجارب كشور هاي ديگر اقدام به تدوين و استخراج معيار ها و اصول حاكم بر طراحي در راستاي ارتقاء پياده پذيري خيابان آيت نارمك (تهران) با ابتناي بر شاخص هاي دسترسي، ايمني، امنيت، حمل و نقل، اجتماعي- فرهنگي، سيما- منظر و... نموده است. در مرحله شناخت، پس از معرفي اجمالي جايگاه حوزه مداخله (خيابان آيت) و حوزه بلافصل، در قالب ابعاد كالبدي و ريخت شناسي، عملكردي، دسترسي، اجتماعي- اقتصادي و زيست محيطي بررسي و جمعبندي آن در قالب جدول S.W.O.T مورد توجه قرار گرفت و سپس با تعيين چشم انداز، اهداف خرد و كلان، راهبردها و ارائه گزينه منتخب تا مرحله ضوابط و راهنماي طراحي پيش رفت. در طراحي محور سعي شده است ضمن تاكيد بر اولويت بخشيدن به نياز هاي عابر پياده از لحاظ تسهيل در دسترسي، فعاليت هاي اجتماعي و تسهيلات خدماتي- رفاهي عبور وسايل نقليه در ساعتي از روز و عبور وسايل حمل و نقل عمومي بدون تضاد با آسايش عابر پياده در نظر گرفته شود. واژگان كليدي: پياده راه، طراحي خيابان، پياده مدار،كيفيت محيط شهري،

190262

دانشگاه علم و صنعت ايران

طراحي شهري

دكتر رضا خيرالدين