بررسي رابطه بين فرهنگ سازماني و رضايت شغلي مدرسان دانشگاه جامع علمي-كاربردي استان تهران

كارشناسي ارشد

پژوهش حاضر با هدف بررسي رابطه فرهنگ سازماني و رضايت شغلي مدرسان دانشگاه جامع علمي-كاربردي استان تهران انجام شده است. روش اين تحقيق از نوع همبستگي مي‌باشد كه از ميان 20.000 نفر از مدرسان اين دانشگاه، تعداد 377 نفر از اساتيد دانشگاه جامع علمي-كاربردي استان تهران به صورت تصادفي ساده انتخاب شدند. ابزارهاي مورد استفاده، پرسش¬نامه فرهنگ سازماني از مدل استاندارد كامرون و كوئين(1999) و رضايت شغلي مقيمي(1385) ميباشد. داده‌هاي تحقيق پس از جمع¬آوري بر اساس سؤال‌ها و فرضيۀ تحقيق با استفاده از روش همبستگي پيرسون آزمون T براي گروه‌هاي مستقل و آزمون تحليل واريانس مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. نتايج به دست آمده، گوياي آن است كه رابطه معناداري ميان فرهنگ سازماني و رضايت شغلي در دانشگاه علمي-كاربردي استان تهران وجود دارد و متغير رضايت شغلي از قدرت تبيين خوبي برخوردار بوده و قادر است به خوبي ميزان تغييرات متغير فرهنگ سازماني را توضيح دهد. در اين پژوهش رابطه معني دار ميان عوامل محيطي بر فرهنگ سازماني وجود دارد. در اين پژوهش ضمن رد فرضيه رابطه بين فرهنگ سازماني و ماهيت كار، متغير ماهيت كار نتوانسته است ضريب تغيير بالايي در فرهنگ سازماني را كسب نمايد ولي متغير عوامل فردي توانسته است تاثير معناداري بر فرهنگ سازماني داشته باشد. واژگان كليدي: فرهنگ سازماني ، رضايت شغلي ، دانشگاه جامع علمي-كاربردي ، عوامل سازماني ، عوامل محيطي ، عوامل فردي ، ماهيت كار

190478

دانشگاه علم و صنعت ايران

دكتر علي بنيادي نائيني

مديريت اجرايي

دكتر سيامك نوري