بهبود خواص مكانيكي آلياژهاي پلي‌پروپيلن/ترموپلاستيك‌الاستومر به كمك نانوذرات معدني

كارشناسي ارشد

پلي پروپيلن يك پليمر ترموپلاستيك است كه كاربردهاي صنعتي فراواني دارد؛ اما به دليل برخي خواص ضعيف آن به صورت آلياژ و تركيب با مواد ديگر براي بهبود خواص ضربه و چقرمگي مورد استفاده قرار ميگيرد. در اين پژوهش، اثر همزمان پركننده، الاستومر و سازگاركننده بر روي خواص مكانيكي و ضربه آلياژهاي مختلف پلي پروپيلن بررسي شد. با استفاده از طراحي آزمايش باكس بنكن، به بررسي سه فاكتور در سه مقدار مختلف، سيليكا 9،6،3 درصدوزني، الاستومر 20،15،10 درصدوزني و پلي پروپيلن گرافت با مالئيك آنيدريد 100،50،0 درصدوزني پرداخته شد. استفاده از اين روش امكان پيش بيني خواص اين آلياژ نانوكامپوزيتي با تركيب درصدهايي كه توليد نشده اند را نيز فراهم كرد. آزمونهاي كشش و ضربه براي بررسي خواص مكانيكي و تصاوير ميكروسكوپي الكتروني روبشي براي بررسي مورفولوژي آلياژها انجام شدند. نتايج ميكروسكوپي نشان ميدهند كه آلياژ توليدي يك آلياژ دو فازي بوده كه اندازه ذرات متفرق آن در حدود 200 - 400 نانومتر بوده است كه اين مقدار با افزايش درصد الاستومر افزايش مييابد. با افزايش ميزان الاستومر، ازدياد طول، چقرمگي و استحكام ضربه افزايش مييابد، درحاليكه مدول يانگ و استحكام كششي با كاهش همراه است. از طرف ديگر، حضور سازگاركننده تاثيرات مثبتي بر روي خواص با افزايش ميزان نانوسيليكا در مقايسه با عدم حضور آن داشته است.

191929

دانشگاه علم و صنعت ايران

مهندسي شيمي - پليمر

دكتر محمد فصيحي دستجردي