شناسايي و اولويت‌بندي عوامل مؤثر در طراحي يك سيستم توصيه‌گر اجتماعي گردشگري روستايي و كشاورزي

كارشناسي ارشد

در حال حاضر صنعت گردشگري بعد از صنايع نفت و خودروسازي، به سومين صنعت بزرگ دنيا به منظور ايجاد درآمد و اشتغال تبديل شده است. يكي از شاخه‌هاي گردشگري، گردشگري روستايي و كشاورزي است كه توسعه آن باعث رشد اقتصادي جوامع روستايي، عشايري و كشاورزان مي‌شود. يكي از مشكلات اين شاخه از گردشگري، عدم شناخت مردم و گردشگران از اين جاذبه‌هاست. در دنياي امروز، استفاده از فناوري ‌اطلاعات براي توسعه صنعت گردشگري از جمله گردشگري روستايي و كشاورزي امري ضروري است. از جمله ابزارهاي مبتني بر فناوري اطلاعات كه مي‌توان براي معرفي و افزايش گردشگري از آن استفاده كرد، شبكه‌هاي اجتماعي و سيستم‌هاي توصيه‌گر است. سيستم‌هاي توصيه‌گر به كاربران پيشنهاد‌هايي ارائه مي‌دهند كه باعث بالا رفتن آگاهي كاربران و تسهيل در تصميم‌گيري آن‌ها مي‌شوند. سيستم‌هاي توصيه‌گر اجتماعي علاوه بر اطلاعات مربوط به كاربران و جاذبه‌هاي گردشگري از اطلاعات موجود در شبكه‌هاي اجتماعي مانند ليست دوستان، لايك‌ها و انتخاب‌هاي ديگران نيز در ارائه پيشنهاد به كاربران استفاده مي‌كنند. روش‌هاي مختلفي براي ارائه پيشنهاد وجود دارد از جمله روش صافي‌سازي تجمعي، روش مبتني بر محتوا و روش مبتني بر زمينه كه در هر صنعت يك يا چند روش توصيه به‌صورت تركيبي مورد استفاده قرار مي‌گيرد. همچنين در هر صنعت، معيارهاي مختلفي براي ارائه پيشنهاد‌ها در نظر گرفته مي‌شود. هدف از اين پژوهش، شناسايي و اولويت‌بندي معيارها و روش‌هاي ارائه پيشنهاد در يك سيستم توصيه‌گر اجتماعي گردشگري روستايي و كشاورزي مي‌باشد. به اين منظور، با بررسي مقالات، كتب، وب‌سايت‌ها و مشورت با خبرگان معيارهاي كه مي‌تواند در يك سيستم توصيه‌گر اجتماعي گردشگري روستايي و كشاورزي براي توصيه جاذبه‌ها به گردشگران مورد استفاده قرار بگيرد، شناسايي شده و با استفاده از نرم‌افزار SPSS و با روش فريدمن اولويت‌بندي شده‌اند. همچنين اولويت‌بندي روش‌هاي مورد استفاده براي ارائه پيشنهاد از ديدگاه گردشگران با نرم‌افزار Expert Choice و روش AHP انجام شده است. واژه‌هاي كليدي: گردشگري روستايي و كشاورزي، شبكه‌هاي اجتماعي، سيستم‌ توصيه‌گر، سيستم توصيه‌گر اجتماعي

191964

دانشگاه علم و صنعت ايران

دكتر محمدرضا رسولي

مهندسي فناوري اطلاعات

دكتر مهدي غضنفري