بررسي آزمايشگاهي تأثير افزودني بر مشخصات تازه و سخت شده ي بتن پيش آكنده بالاستي به منظور ساخت دالخط

كارشناسي ارشد

بتن پيش‌آكنده به بتني اطلاق مي‌شود كه ابتدا سنگدانه¬ي درشت در محل بتن¬ريزي جاگذاري مي‌شود و سپس با تزريق دوغاب يا ملات با فشار هوا، ملات به درون فضاي خالي بين سنگدانه¬ها رفته و كل مجموعه تبديل به بتن پيش¬آكنده مي‌شود. تجربياتي از اين روش در بتن¬ريزي¬هاي حجيم مثل ساخت سد¬ها، پايه پل¬ها و همچنين براي تعمير سازه¬هاي بتني كه قسمتي از آنها تخريب شده است، در جهان وجود دارد. به عنوان يك رويكرد جديد، يكي ديگر از موارد استفاده اين روش در تبديل خطوط بالاستي به دالخط مي¬باشد، چرا كه در خطوط ريلي بالاستي مرحله اوليه اين روش كه همان جاگذاري سنگدانه هاست انجام شده و فقط با عمليات تزريق مي-توان اين خطوط را به دالخط تبديل كرد. در خطوط موجود، به علت محدوديت در زمان مسدودي خط و تأمين مقاومت و دوام بالا براي اجرا در شبكه را¬ه¬آهن جمهوري اسلامي ايران و همچنين وجود داشتن گلوگاه در تعمير و نگهداري بالاست موجود در خطوط در پل¬ها و تونل¬ها، استفاده از افزودني¬هاي بتن نقش عمده¬اي را ايفا مي¬كند. در پايان نامه¬ي حاضر پس از مرور سوابق اجرايي و آزمايشگاهي اين نوع بتن در جهان، به تفكيك آزمايش‌هاي مربوط به ملات شامل مقاومت فشاري و خمشي، تعيين زمان رواني هر طرح مخلوط و آزمايش گيرش ملات و پس از آن، آزمايش‌هاي مربوط به بتن شامل مقاومت فشاري نمونه¬هاي مكعبي و استوانه¬اي و آزمايش اولتراسونيك ارائه مي¬گردد و در نهايت با استفاده از تحليل¬هاي آماري، بهترين طرح مخلوط جهت تزريق در خطوط بالاستي موجود پيشنهاد مي¬شود. با عنايت به نتايج گرفته شده از آزمايش¬ها، اين نكته استنباط مي¬گردد كه در بهترين طرح مخلوط داراي عيار سيمان 850 كيلوگرم بر متر مكعب و نسبت آب به سيمان 35/0 كه داراي 10 درصد وزني ميكروسيليس مي¬باشد، مقاومت فشاري براي ملات 76 مگاپاسكال و براي بتن 53 مگاپاسكال حاصل مي¬گردد.

192538

دانشگاه علم و صنعت ايران

دكتر محسن تدين

مهندسي خطوط راه آهن

دكتر مرتضي اسمعيلي