مدل سازي انتخاب زمان خروج از مبدا براي سفرهاي درون شهري با محدوديت زماني در شرايط عدم قطعيت

دكتري

مسئله انتخاب زمان خروج از مبدأ يكي از انتخاب‌هايي است كه هر فرد بر اساس پيش‌بيني خود از زمان سفر اقدام به آن مي‌كند و اين انتخاب تعيين كننده زمان خروج تقاضاي سفر شهري از مبدأ است و شكل‌دهنده الگوي تراكم در سطح شبكه شهري مي‌باشد. به‌منظور پيش‌بيني الگوي تراكم در شبكه حمل‌ونقل نياز به پيش‌بيني انتخاب سفركنندگان مي‌باشد. مسئله مورد بررسي در اين تحقيق پيش‌بيني زمان خروج از مبدأ براي سفرهايي است كه بايستي در بازه زماني معيني به مقصد دسترسي پيدا كنند به‌عبارت‌ديگر سفرهايي كه داراي محدوديتي در زمان ورود به مقصد هستند. كاربردهاي اصلي اين مدل‌ها عبارت‌اند از استفاده در تخصيص ديناميكي، به‌عنوان جزئي از مدل‌سازي زمان‌بندي فعاليت، استفاده از اين مدل‌ها به‌عنوان ابزاري براي پيش‌بيني الگوي ساعات اوج در برنامه‌ريزي بلندمدت (مدل زمان روز) و استفاده از اين مدل‌ها به‌عنوان ابزاري براي تحليل و ارزيابي سياست‌هاي مديريت تقاضا. در اين مطالعه مدل‌هاي مختلف لوجيت چندگانه روي مجموعه انتخاب ناشي از روش‌هاي مختلف خوشه‌بندي براي دو كاربرد آخر پيشنهاد شده است و توان پيش‌بيني اين مدل‌ها با روش‌هاي قبل (استفاده از ضرايب ثابت و مدل تحليل بقا) مقايسه و كارايي آن‌ها نشان داده شده است. نتايج نشان داد مدل انتخاب گسسته بر روي مجموعه انتخاب حاصل از خوشه‌بندي K-means با ورود خصوصيات اقتصادي-اجتماعي توان پيش‌بيني بهتري از ديگر مدل‌ها در اين رويكرد داشته است. همچنين براي ورود ويژگي‌هاي رفتاري از رويكرد معادلات ساختاري استفاده شد و با در نظرگيري چارچوب مفهومي انتخاب تركيبي و نظريه دورنما مدل‌هاي انتخاب زمان خروج ساخته شد كه ويژگي‌هاي رفتاري از قبيل برونگرايي، وظيفه‌شناسي و وقت‌شناسي وارد مدل شدند. نتايج نشان داد مدل ساخته شده بر اساس رويكرد نظريه دورنما شاخص‌هاي برازش بهتري از انتخاب تركيبي داشته است.

195649

دانشگاه علم و صنعت ايران

برنامه ريزي حمل و نقل

دكتر شهريار افندي زاده - دكتر محمود احمدي نژاد