مدل بهينه براي حداكثر سازي دسترسي مسافران به ناوگان حمل ونقل اتوبوسراني درون شهري (مطالعه موردي: منطقه شهري سنندج)

كارشناسي ارشد

پژوهش پيشرو تلاشي براي آگاهي از تأثيرگذاري پارامترهاي مختلف در حداكثر سازي دسترسي مسافران هست. هدف اصلي اين پژوهش، بررسي متغيرهاي مهم و تأثيرگذار در حداكثر سازي دسترسي مسافران به ناوگان حملونقل اتوبوسراني درونشهري ميباشد. به اين منظور متغيرهاي متعددي در دو گروه كلي )توصيفي و استنباطي( تعريفشده كه هر يك از اين دو نوع متغير خود به چندين زيرگروه و متغير ديگر تقسيم و درنهايت دادههاي مربوط به اين متغيرها جمعآوري شد . براي برداشت دادهها از روش جمعآوري ميداني و تكميل پرسشنامه توسط شهروندان و مسافران استفادهكننده از ناوگان اتوبوسراني درونشهري شهر سنندج استفادهشده است. بدين ترتيب كه با حضور محقق در كنار پاسخدهندگان و راهنمايي لازم، تعداد 384 عدد پرسشنامه در طول بازهي زماني سههفتهاي تكميل و مورد ارزيابي واقع گرديد. سپس با تجزيهوتحليل دادههاي پرسشنامه توسط نرمافزار spss ، مدل رگرسيون خطي ارائه گرديد كه نقش و تأثير هركدام از متغيرهاي مستقل را بر متغير وابسته كه حداكثر سازي دسترسي مسافران است بررسي و موردسنجش قرار گرفت. متغيرهاي مستقل اين پژوهش شامل: نوع سرويسدهي، عدالت اجتماعي، مسافت و تعداد ايستگاهها، مدتزمان انتظار، زمان سفر و شاخصهاي ترافيكي ميباشند. همچنين طبق نقشهها و اطلاعات دريافتي از شركت اتوبوسراني سنندج و شهرداري سنندج، شهر سنندج به 5 زون )منطقه( تقسيمبندي شد و براي هركدام از زونها تحليل رگرسيون خطي را انجام و نقاط قوت و ضعف هر منطقه مشخص گرديد. در پايان مشخص گرديد كه درمجموع مناطق شهر سنندج متغيرهاي نوع سرويسدهي، عدالت اجتماعي، مسافت و تعداد ايستگاهها و مدتزمان انتظار بر روي حداكثر سازي دسترسي مسافران تأثيرگذار هستند اما متغيرهاي زمان سفر و شاخصهاي ترافيكي تأثيرگذار نيستند.

204774

دانشگاه علم و صنعت ايران

مهندسي برنامه ريزي حمل و نقل

دكتر شيخ الاسلامي - دكتر افندي زاده