مقايسه دو رژيم دارويي تركيبي ميدازولام- فنتانيل و ميدازولام- مورفين سولفات در آرام‌بخشي بيماران تحت تهويه مكانيكي بستري در بخش تروما و ICU جنرال بيمارستان پورسيناي رشت در سال 1399

رشت

چكيده مقدمه: بي¬دردي و آرام¬بخشي در ICU براي بهبود راحتي و ايمني بيماران تحت مراقبت¬هاي ويژه مورد استفاده قرار مي¬گيرد. تجويز آرام¬بخش در بيماران كه به مدت طولاني در بخش اورژانس يا ICU بستري هستند نياز به ارزيابي مجدد داشته تا مطابق با گايدلاين جامعه پزشكي مراقبت¬هاي ويژه (SCCM) باشد. هدف از اين تحقيق، بررسي سطح آرام¬بخشي دو تركيب ميدازولام- فنتانيل و ميدازولام- مورفين سولفات در بيماران تحت تهويه مكانيكي در ICU بيمارستان پورسينا بوده است و اميد است با استفاده از نتايج اين تحقيق به داروي جايگزين مناسب¬تري جهت آرام¬بخشي در بيماران دست يابيم. روش كار: مطالعه حاضر يك مطالعه هم¬گروهي بوده است كه در آن بيماران اينتوبه تحت تهويه مكانيكي نيازمند به آرام¬بخشي بستري در بخش تروما و ICU جنرال بيمارستان پورسينا در سال 1399در محدوده سني 18 تا 65 سال تحت بررسي قرار گرفتند. تعداد 64 نفر كه تحت درمان آرام¬بخشي با ميدازولام- فنتانيل و 96 نفر با ميدازولام- مورفين سولفات بصورت در دسترس وارد مطالعه و با هم مقايسه شدند. عمق آرام¬بخشي بيماران با RASS (از 5- غيرقابل بيدار شدن تا 4+ بي-قرار) امتيازدهي شد و توسط پرستار و با توجه به پيك اثر داروهاي مورد استفاده طي ساعت اول بعد از تزريق (در زمان¬هاي 5، 10، 15، 30، 45، 60 دقيقه بعد از شروع تزريق دارو) ارزيابي انجام شد و در برگه مربوط به بيماران ثبت گرديد. داده¬ها توسط نرم¬افزار 25 SPSS با روش¬هاي كوواريانس، شاپيرو، من ميتني، Independent t test، repeated measureآناليز شد. نتايج: تعداد 160 بيمار وارد اين مطالعه شدند كه 96 نفر در گروه ميدازولام + مورفين و 64 نفر در گروه ميدازولام + فنتانيل قرار گرفتند. تفاوت معني¬داري در نتايج دموگرافيك بيماران دو گروه از جمله ميانگين سن، BMI، و توزيع جنسيت بين دو گروه مشاهده نگرديد. ميانگين فشارخون سيستوليك و دياستوليك در گروه ميدازولام + مورفين (به ترتيب 04/143 و 03/85 ميلي¬متر جيوه) به طور معني¬داري بيش¬تر از گروه ميدازولام + فنتانيل (به ترتيب 95/116 و 13/70 ميلي¬متر جيوه) بوده است. تفاوت معني¬داري در وضعيت اتصال به تهويه مكانيكي بين دو گروه مشاهده شد، به طوري¬كه درصد اكستوباسيون در گروه مورفين سولفات حدود 15% بيش¬تر از گروه فنتانيل بوده است (%29/82 در برابر %75/68). فراواني بيماران به نقطه آرام¬بخشي هدف رسيده در گروه مورفين سولفات به طور معني¬داري بيش¬تر از گروه فنتانيل بوده است (%63/90 در برابر %63/65). از طرفي زمان رسيدن به نقطه آرام¬بخشي هدف در گره مورفين سولفات به طور معني¬داري كم¬تر از گروه فنتانيل (93/17 دقيقه در برابر 31/26 دقيقه) بوده است. اگرچه هر دو تركيب دارويي فنتانيل و مورفين سولفات به طور معني¬داري منجر به كاهش نمره RASS از زمان بدو ورود بيمار تا 60 دقيقه پس از آن شده بودند، اما اثر مورفين سولفات در كاهش نمره RASS در مقايسه با داروي فنتانيل به طور معني¬داري بيش¬تر بوده است، به طوري¬كه از زمان دقيقه 10 تا دقيقه 60 كاهش نمره RASS در بيماران دريافت كننده مورفين سولفات بيش¬تر بوده است. نتيجه¬گيري: تجويز داروي مورفين سولفات در مقايسه با داروي فنتانيل به طور موثرتري منجر به رسيدن سريع¬تر بيماران به نقطه آرام¬بخشي هدف و كاهش بي¬قراري آن¬ها مي¬گردد. هر چند هايپرتانسيون به عنوان يكي از عوارض جانبي ناشي از مصرف مورفين بوده است. كليدواژه¬ها: آرام¬بخشي، بخش مراقبت¬هاي ويژه، مورفين سولفات، فنتانيل

207377

علوم پزشكي گيلان