مقايسه اثرات كتوپروفن و ملوكسيكام بر مسير گلوتاتيون در بيهوشي با كتامين-زايلازين در رت

نيلوفر صيدي ، علي قشقايي

دانشگاه رازي

دامپزشكي

دكتري عمومي دامپزشكي

دي‌ماه 1400

چكيده مقدمه: بروز استرس اكسيداتيو از جمله عوارض جانبي بيهوشي و جراحي مي‌باشد. انتخاب رژيم بيهوشي مناسب و ايمن همواره يك قسمت مهم در بسياري از جراحي‌ها محسوب مي‌گردد. به دليل آسيب‌هاي بافتي حين عمل جراحي احساس ناخوشايندي در بيمار ايجاد مي‌گردد كه نيازمند توجه مي‌باشد. همچنين در طي جراحي به دليل اين آسيب، راديكال‌هاي آزاد توليد مي‌شوند كه مي‌توانند در ريكاوري تأثيرگذار باشند. به همين دليل استفاده از داروهاي ضد درد مناسب در بيماران تحت جراحي ضروري است، تا با كاهش درد از افزايش عوامل ايجادكننده استرس اكسيداتيو (مسير گلوتاتيون) جلوگيري شود. از جمله اين داروها مي‌توان دو داروي كتوپروفن و ملوكسيكام از دسته داروهاي ضدالتهاب غيراستروئيدي را نام برد. هدف: مطالعه حاضر با هدف مقايسه اثرات كتوپروفن و ملوكسيكام بر مسير گلوتاتيون در بيهوشي با كتامين-زايلازين در رت انجام شده است تا بتوان داروي ضد درد و ضد التهاب مناسب¬تر با عوارض كمتر را در اين رژيم بيهوشي پيشنهاد داد. روش: در اين مطالعه 80 سر موش صحرايي (رت) نر با سن 5 هفته از دانشگاه علوم پزشكي و خدمات درماني كرمانشاه خريداري شد. بعد از يك هفته نگهداري در محل آزمايش براي تطابق با محيط جديد، ابتدا 5 سر رت بعد از اعمال بيهوشي استنشاقي با اتر، براي اندازه‌گيري نشانگرهاي مورد سنجش، مورد خون‌گيري از قلب قرار گرفتند و 75 سر رت باقي به¬طور تصادفي به 3 گروه 25 تايي تقسيم شدند. 5 سر رت به‌صورت تصادفي از هر گروه براي هر زمان خون‌گيري انتخاب شدند. 30 دقيقه پيش از القاي بيهوشي تزريقي، به گروه كنترل سالين و در گروه آزمايش 1 و 2 به ‌ترتيب كتوپروفن (5 ميلي‌گرم/كيلوگرم) و ملوكسيكام (2 ميلي‌گرم/كيلوگرم) به‌صورت زيرجلدي و با حجم يكسان تزريق شد. سپس تمام رت‌ها تحت بيهوشي با تركيب كتامين-زايلازين (زايلازين: 5 ميلي‌گرم/كيلوگرم و كتامين: 75 ميلي‌گرم/كيلوگرم) به‌صورت تزريق درون صفاقي قرار گرفتند. از 5 سر رتي كه از هر گروه به طور تصادفي انتخاب شده بودند، در زمان T0 (قبل از بيهوشي تزريقي)، T30 (30 دقيقه بعد از بيهوشي)، T60 (60 دقيقه بعد از بيهوشي)، T24h (24 ساعت بعد بيهوشي)، T48h (48 ساعت بعد از بيهوشي) خون‌گيري شد. پس از جدا نمودن سرم خون، سطح سرمي شاخصهاي مورد بررسي (گلوتاتيون اكسيد شده، گلوتاتيون احيا، آنزيم گلوتاتيون پراكسيداز و گلوتاتيون ردوكتاز) به روش كالري‌متري و كيت‌هاي تجاري مورد سنجش قرار گرفت.نتايج: نتايج مطالعه‌ي حاضر نشان داد كه تجويز كتامين-زايلازين به عنوان داروي بيهوشي باعث تغييراتي در نشانگرهاي مسير گلوتاتيون وابسته به استرس اكسيداتيو مي‌شود. طبق يافته‌هاي اين مطالعه دو داروي كتوپروفن و ملوكسيكام به‌عنوان دو داروي ضد درد به‌طور معني‌داري (P<0.05) باعث افزايش گلوتاتيون احياء، كاهش گلوتاتيون اكسيد، افزايش مجموع گلوتاتيون احيا و اكسيد و نسبت گلوتاتيون احيا به گلوتاتيون اكسيد و افزايش فعاليت آنزيم گلوتاتيون پراكسيداز مي‌شوند. اما بر آنزيم گلوتاتيون ردوكتاز اثرات بازدارندگي بالايي دارند بنابراين هر دو داروي كتوپروفن و ملوكسيكام تعادل بين شاخص‌هاي استرس‌زاي ناشي از بيهوشي عمومي و مسير گلوتاتيون را حفظ مي‌كنند، با اين تفاوت كه اين تعادل توسط كتوپروفن زير 24 ساعت و در ملوكسيكام بعد از 24 و 48 ساعت بهتر حفظ مي‌شود. نتيجه¬گيري: در جراحي¬هايي كه بي¬دردي زير 24 ساعت از اهميت بيشتري برخوردار است، كتوپروفن مي¬تواند گزينه مناسبي باشد. اما اگر بي¬دردي بعد از 24 و 48 ساعت مد نظر است، ملوكسيكام مي¬تواند گزينه ارجح باشد.

209234

دانشكده دامپزشكي

دانشگاه رازی کرمانشاه

هادي چراغي

نيلوفر صيدي ، علي قشقايي