برنامه ريزي شهري درمانگر استرس (نمونه مطالعاتي: ناحيه 8 منطقه 1 شهر‌داري تهران)

كارشناسي ارشد

ساكنين شهر در معرض سطوح بالايي از عوامل استرس‌زا قرار مي‌گيرند و اين مواجه موجب شيوع بيماري‌هاي رواني مرتبط با استرس در آنهاست. اما با توجه به اهميت سلامت روان و استرس شهري مطالعات كمي به پيوندهاي بالقوه بين جنبه‌هاي محيط ساخته شده، سلامت روان و استرس پرداخته‌اند. اين موضوع در كشورهاي در حال توسعه و به خصوص شهر تهران كه به عنوان ششمين شهر پر استرس جهان و ناحيه 8 منطقه 1 شهرداري تهران كه به عنوان پر استرس‌ترين ناحيه اين منطقه شناخته شده است، اهميت چندين برابر پيدا مي‌كند. به همين منظور اين پژوهش با هدف تدوين برنامه ريزي شهري درمانگر استرس در ناحيه 8 منطقه 1 شهرداري تهران انجام شده است. روش تحقيق در اين پژوهش توصيفي-تبييني بوده و براي جمع آوري اطلاعات از روش‌هاي مشاهده، مصاحبه، مطالعات كتابخانه‌اي و پرسشنامه و براي تحليل اطلاعات از روش‌هاي تحليل محتوا، روش دلفي و مقايسه ميانگين‌ها، تحليل عاملي و تحليل رگرسيوني استفاده شده است. يافته‌هاي پژوهش حاكي از آن است كه عوامل تمايز و انزواي اجتماعي، نبود امنيت، كيفيت محله، دسترسي به مكان‌هاي تقويت سلامت روان، توانايي ارضا و مقابله با احساسات، كنترل و پيش بيني محيط، وجود فضاي باز و سبز، بلند مرتبگي، محروميت اجتماعي، طراحي شهري استرس زا، وضعيت اجتماعي ساكنان، تاب آوري، دسترسي به مراكز و خدمات، مواجه و سوء مصرف مواد، تنوع فضايي، محروميت، پايگاه اجتماعي و اقتصادي، سلامت شهري، اقليت قومي بودن، به ترتيب داراي اهميت بوده و مي‌توانند 66.8 درصد از ميزان استرس شهري را تبيين كنند. در نتيجه بيشتر استرس شهري در اين محيط ناشي از اين عوامل بوده و برنامه ريزي راهبردي با درنظر گرفتن اين عوامل مي‌تواند به ميزان زيادي استرس شهري را در اين محيط كاهش دهد.

211907

دانشگاه علم و صنعت ايران

سمانه جليلي صدراباد

برنامه ريزي شهري

مصطفي بهزادفر