بررسي نقش واسطه‌اي انگيزش پيشرفت در رابطه خوش‌بيني و تاب‌آوري با خودكارآمدي در معلولان جسمي حركتي

2/26/2022 12:00:00 AM

معلوليت سابقه‌اي به قدمت تاريخ زندگي بشري دارد و واقعيتي است انكارناپذير و به‌عنوان يك پديده اجتماعي در جوامع مختلف وجود دارد. يكي از ويژگي‌هاي مهمي كه مي‌تواند وضعيت سلامتي و عملكرد معلولان را بهبود بخشد، خودكارآمدي است. بر اين اساس هدف پژوهش حاضر بررسي نقش واسطه‌اي انگيزش پيشرفت در رابطه خوش‌بيني و تاب‌آوري با خودكارآمدي در معلولان جسمي حركتي شهر مشهد بوده است. جامعه آماري اين پژوهش شامل تمامي معلولان جسمي حركتي شهر مشهد در سال 1400 مي‌باشد كه با استفاده از روش نمونه‌گيري تصادفي ساده 218 نفر از آنان به‌عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند. براي گردآوري داده‌ها از پرسشنامه 23 سؤالي انگيزش پيشرفت هلم ريچ و اسپنس (1977)، پرسشنامه 17 سؤالي خودكارآمدي شوارتز (1999)، پرسشنامه 10 سؤالي خوش‌بيني شي ير و كارور (1985) و پرسشنامه 25 سؤالي تاب‌آوري كانر و ديويدسون (2003) استفاده شد. همچنين داده‌هاي پژوهش با استفاده از نرم‌افزارهاي SPSS و AMOS تحليل شدند كه بر اساس نتايج به‌دست‌آمده، تاب‌آوري و خوش‌بيني رابطه مستقيم با خودكارآمدي و انگيزش پيشرفت داشت و نقش ميانجي انگيزش پيشرفت در ارتباط بين تاب‌آوري با خودكارآمدي و خوش‌بيني با خودكارآمدي تائيد شد. نتايج پژوهش حاضر نشان داد ارتقاي تاب‌آوري و خوش‌بيني در معلولان جسمي حركتي ضروري است، چراكه تاب‌آوري و خوش‌بيني با انگيزش پيشرفت و خودكارآمدي آن‌ها ارتباط مستقيم دارد و در اين زمينه مسئولان بايد برنامه‌ريزي جامعي در راستاي توسعه مهارت‌ها و انگيزه‌هاي معلولان داشته باشند.

212837

دانشگاه اردکان

صافي محمد هادي