بررسي رابطه استرس ادراك شده با نشانگان جسماني سازي و نقش ميانجي خودشفقتي در دانشجويان پزشكي دانشگاه علوم پزشكي گيلان در سال تحصيلي 1400-1401

رشت

مقدمه: يكي از مشكلات سلامت روان شايع در ميان دانشجويان پزشكي اختلال نشانگان جسماني‌سازي است. مديريت نشانگان جسماني‌سازي نيز همچون ساير اختلالات روان، نيازمند ارزيابي وضعيت موجود و شناسايي عوامل مؤثر بر آن است. برخي مطالعات پيشين استرس ادراك‌شده و خودشفقتي را مستقلاً به عنوان عوامل مؤثر بر نشانگان جسماني‌سازي مطرح كرده‌اند. لذا مطالعۀ حاضر با هدف تعيين رابطۀ استرس ادراك‌شده و نشانگان جسماني‌سازي با نقش ميانجي خودشفقتي در دانشجويان پزشكي دانشگاه علوم پزشكي گيلان در سال تحصيلي 1401-1400 انجام شد. مواد و روشها: اين مطالعۀ مقطعي بر روي دانشجويان پزشكي دانشگاه علوم پزشكي گيلان در سال تحصيلي 1401-1400 انجام شد. روش نمونهگيري به صورت غيرتصادفي در دسترس بود. اطلاعات نمونهها پس از تكميل فرم رضايت آگاهانه به وسيلۀ پرسشنامههاي زير جمعآوري شد: چكليست محقّقساخته به منظور بررسي اطلاعات دموگرافيك، پرسشنامۀ مقياس استرس ادراكشده، مقياس نشانگان جسماني-8 و پرسشنامۀ فرم كوتاه مقياس خود شفقتي. دادهها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 24 و آزمونهاي آماري مناسب و مدل معادلات ساختاري در نرم افزار LISREL نسخه 80/8 تجزيه و تحليل شد. نتايج: ميانگين سن 200 دانشجوي وارد شده به مطالعه 05/2±46/23 سال بود (محدودۀ سنّي 28-17 سال) و 5/51% از آنها زن بودند. ميانگين نمرۀ استرس ادراك‌شده شركت‌كنندگان 52/8±90/29 بود؛ بيشتر آنها استرس ادراك‌شده خيلي زياد داشتند (5/80%). ميانگين نمرۀ نشانگان جسماني‌سازي شركت‌كنندگان 94/4±59/10 بود؛ بيشتر آنها نشانگان جسماني‌سازي متوسط و بالاتر داشتند (5/71%). ميانگين نمرۀ خودشفقتي شركت كنندگان 63/0±00/3 بود؛ بيشتر آنها خودشفقتي متوسط و بالا داشتند (0/75%). بر اساس آزمون همبستگي پيرسون، بين استرس ادراك‌شده و نشانگان جسماني‌سازي همبستگي مثبت معنادار وجود داشت (299/0 =r و 001/0>P)؛ بين خودشفقتي و نشانگان جسماني‌سازي همبستگي منفي معنادار وجود داشت (490/0- =r و 001/0=P). امّا بين استرس ادراك‌شده و خودشفقتي همبستگي معنادار مشاهده نشد (124/0- =r و 081/0=P). همچنين مدل ارائه‌شده جهت بررسي رابطۀ استرس ادراك‌شده و نشانگان جسماني‌سازي با نقش ميانجي خودشفقتي از برازش قابل قبولي برخوردار نبود. نتيجه گيري: نشانگان جسماني‌سازي به صورت مستقل با استرس ادراك‌شده و خودشفقتي همبستگي معنادار دارد. آگاهي از اين موضوع مي‌تواند به مسؤولين امر جهت مديريت و كاهش نشانگان جسماني‌سازي در دانشجويان پزشكي كمك نمايد. كليدواژه: نشانگان جسماني‌سازي، استرس ادراك‌شده، خودشفقتي، دانشجويان پزشكي

213647

علوم پزشكي گيلان