بررسي عوامل پيش¬بيني كننده پايبندي به درمان در بيماران مبتلا به ديابت نوع دو مراجعه كننده به بيمارستان تأمين اجتماعي سنندج در سال 1399

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پرستاري مراقبت هاي ويژه

زمينه و هدف: يكي از اصولي كه نقش بسيار مهمي در درمان بيماري ديابت دارد موضوع پايبندي به درمان است؛ بنابراين مطالعه عوامل پيش¬بيني كننده پايبندي به درمان، مي¬تواند اطلاعات بيشتري در مورد مديريت ديابت، نحوه كنترل و پيشگيري از عوارض آن را در اختيار تيم درمان قرار دهد، لذا اين مطالعه با هدف تعيين عوامل پيش¬بيني كننده پايبندي به درمان در بيماران مبتلا به ديابت نوع دو مراجعه كننده به بيمارستان تأمين اجتماعي سنندج در سال 1399 انجام شد. روش پژوهش: مطالعه حاضر يك مطالعه مورد شاهدي بود كه روي بيماران مبتلا به ديابت نوع دو مراجعه كننده به بيمارستان تأمين اجتماعي سنندج (كلينيك و بستري) انجام شد. نمونه‌گيري به روش در دسترس انجام شد. بعد از دريافت جواب نمونه خون آزمايش هموگلوبين گليكوزيله بيماران كه به تازگي(دو هفته اخير) انجام شده بود و پس از اخذ رضايت‌نامه كتبي ورود به مطالعه، بيماران بر اساس سطح هموگلوبين گليكوزيله به دو گروه مورد (هموگلوبين گليكوزيله بيشتر از 7) و شاهد (هموگلوبين گليكوزيله كمتر از 7) تقسيم شدند (هر گروه 120 نفر). براي جمع¬آوري اطلاعات از ابزارهاي فرم اطلاعات دموگرافيك، پرسشنامه پيچيدگي درمان، پرسشنامه كيفيت ارتباط بيمار با مراقبين، پرسشنامه حمايت اجتماعي زيمت، پرسشنامه استرس اضطراب افسردگي DASS-21، پرسشنامه عزت‌نفس روزنبرگ و پرسشنامه خودكارآمدي (طراحي شده توسط نادري-مقدم) استفاده شد. در نهايت اطلاعات جهت تجزيه‌وتحليل وارد نرم‌افزار SPSS نسخه 22 شد و از آزمون¬هاي آماري ميانگين، انحراف معيار، آزمون كاي اسكوئر، رگرسيون لجستيك، مقدار نسبت شانس خام و تطبيق شده جهت تجزيه ‌وتحليل دادهها استفاده گرديد. يافته¬ها: نتايج نشان داد كه بين مدت زمان تشخيص بيماري و هزينه مراقبت و درمان و ميزان HbA1C در بيماران مبتلا به ديابت نوع دو در دو گروه مورد و شاهد ارتباط معناداري وجود دارد (05/0>P)، اما در آزمون رگرسيون لجستيك درارتباط با هزينه مراقبت و درمان در دو گروه مورد و شاهد ارتباط معناداري مشاهده نشد. نتايج مطالعه نشان داد كه عزت نفس، خودكارآمدي، پيچيدگي درمان، ارتباط بيمار با مراقبين، استرس، اضطراب، افسردگي و حمايت اجتماعي با پايبندي به درمان در بيماران مبتلا به ديابت نوع دو در دو گروه مورد و شاهد ارتباط معناداري ندارند و پيشبينيكننده پايبندي به درمان در بيماران نميباشند (05/0<P). نتيجه¬گيري: معني¬دار شدن مدت زمان تشخيص بيماري به صورت رابطه منفي، در بررسي عوامل پيشبينيكننده پايبندي به درمان در بيماران ديابتي نوع دو نسبت به ساير متغيرها، اهميت توجه به اين موضوع را در برنامه¬هاي سلامت و مراقبت از اين بيماران خاطر نشان مي¬سازد. كليدواژه‌ها: پايبندي به درمان، ديابت نوع دو، ديابت

213867

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پرستاري

پرستاري مامايي

دانشگاه علوم پزشکي کردستان

كمال صالحي