بررسي تأثير آموزش بر نحوه برخورد با بيماران مبتلابه pulled elbow در شهر سنندج در سال1400

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

زشكي

زمينه و هدف: بيماري pulled elbowيك بيماري نسبتاً شايع در كودكان مراجعه‌كننده با شكايت درد وبي‌حركتي اندام فوقاني مي‌باشد. اين مطالعه باهدف بررسي تأثير آموزش برنحوه برخورد با بيماران مبتلابه pulled elbow درشهر سنندج سال1400 انجام شده است. روش كار: اين مطالعه به شيوه قبل و بعد از نوع مداخله اي بر روي تمام بيماران مراجعه‌كننده به بيمارستان كوثر سنندج با شكايت درد وبي‌حركتي اندام فوقاني انجام شد. در ابتدا آموزش پزشكان عمومي شاغل در دو بيمارستان بعثت و كوثر به تعداد 25 نفر داده شد. حجم نمونه شامل بررسي تعداد120 بيمار (60 بيمار قبل از آموزش و 60 بيمار بعد از آموزش) بود. جهت جمع آوري اطلاعات از چك ليست كه شامل علايم باليني،يافته‌هاي دموگرافيك، يافته‌هاي راديوگرافيك درصورت داشتن گرافي، فاصله زماني از شروع علايم تا رسيدن به اورژانس و تعداد دفعات جااندازي توسط پزشك براي قرار گيري اندام در محل طبيعي خود بود، استفاده شد. در نهايت اطلاعات وارد نرم افزار SPSS 22 جهت آناليز شد. تجزيه و تحليل داده ها با آزمون هاي امار توصيفي (درصد، فراواني، ميانگين و انحراف معيار) و آزمون هاي تي مستقل (مقايسه متغيرهاي كمّي در دو گروه مستقل از هم)، آناليز تي وابسته (مقايسه متغيرهاي كمي در دو گروه وابسته/قبل –بعد) استفاده شد. سطح معني‌داري براي تمامي آزمون ها 05/0 در نظر گرفته شد. يافته‌ها: در اين مطالعه ازلحاظ جنسيتي قبل و بعد از آموزش 46.7 درصد بيماران مذكر بوده و 53.3 درصد مؤنث بوده‌ و علائم باليني بيماران مورد مطالعه قبل از آموزش 36.7 درصد درد و بي‌حركتي در آرنج چپ، 53.3 درصد درد و بي‌حركتي در آرنج راست و 10 درصد بي‌قراري داشته و بعد از آموزش 45 درصد درد و بي‌حركتي در آرنج چپ، 55 درصد درد و بي‌حركتي در آرنج راست داشته‌اند. قبل از آموزش براي 91.7 درصد بيماران گرافي درخواست شده و بعد از آموزش براي 43.3 درصد بيماران گرافي درخواست شده است. 86.7 درصد بيماران مورد مطالعه قبل از آموزش با يك مانور و 13.3 درصد با دو مانور تلاش براي جااندازي شده و بعد از آموزش 88.7 درصد با يك مانور و 11.7 درصد بيماران با دو مانور تلاش براي جااندازي شده است. 28.3 درصد پزشكان درخواست گرافي به علاوه ارجاع به ER ، 50.8 درصد تجويز مسكن به علاوه درخواست گرافي به علاوه ارجاع به ER و 20.8 درصد ارجاع به ER داده‌اند. ميانگين و انحراف معيار سني بيماران مورد مطالعه 1.31±2.27 سال بوده و كمترين سن 8 ماه و بيشترين سن 9 سال بوده و ميانگين زمان مراجعه 1.81±4.54 روز بوده و كمترين زمان يك روز و بيشترين زمان 9 روز بوده است. نتايج تحليلي مطالعه نشان داد بين درخواست گرافي قبل و بعد آموزش در بيماران مورد مطالعه و بين نحوه برخورد پزشكان قبل و بعد آموزش در بيماران مورد مطالعه تفاوت معني‌دار وجود دارد (P<0.0001). نتيجه‌گيري: نتايج مطالعه نشان مي دهد آموزش در نحوه برخورد با بيماران مبتلابه pulled elbow موثر بوده است و منجر به كاهش بار اقتصادي و بار آسيب ناشي از در معرض قرار گيري كودكان در برابر عوامل خطر مختلف و كاهش زمان ماندگاري در اورژانس مي شود. واژگان كليدي: آموزش؛ پزشكان عمومي؛ برخورد با بيماران؛ pulled elbow

214710

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

پزشكي

دانشگاه علوم پزشکي کردستان

ناهيد زماني مهر