بررسي ارتباط نسبت نوتروفيل به لنفوسيت(N/L Ratio) با شدت بيماري در بيماران مبتلا به اسكلرودرمي سيستميك مراجعه كننده به درمانگاه تخصصي بيمارستان رازي رشت در سال 1399

رشت

مقدمه: اسكلروز سيستميك ‌نوعي ‌اختلال بافت‌ همبند ‌مي‌باشد‌ با ‌درگيري ‌ارگان‌هاي ‌متعدد داخلي‌ كه ‌غالبا ‌روندي ‌پيشرونده‌ دارد. ‌در ‌اين ‌مطالعه ارتباط ‌‌نسبت ‌نوتروفيل ‌به ‌لنفوسيت‌ و‌ معيارهاي هماتولوژيك ‌را ‌با‌ شدت ‌علايم ‌بيماري ‌اسكلرودرمي سيستميك‌ (SSc) مي‌سنجيم. روش اجرا: اين ‌مطالعه ‌از نوع ‌مقطعي‌-تحليلي مي‌باشد‌ كه ‌123 نفر در گروه بيماران اسكلروزسيستميك ‌و ‌123 نفر ‌در ‌گروه كنترل ‌مورد ‌بررسي ‌قرار ‌گرفتند. براي ‌بررسي ‌شدت ‌بيماري ‌پرسشنامه ‌MEDSGER استفاده ‌شد ‌و اطلاعات ‌دموگرافيك‌ و تست‌هاي‌ ازمايشگاهي ‌در ‌يك ‌فرم ‌جمع‌اوري ‌اطلاعات ‌ثبت‌ گرديد. يافته ها: ارزيابي 246 نفر در قالب دو گروه SSc (123 نفر) و كنترل (123 نفر) نشان داد كه نسبت نوتروفيل به لنفوسيت (نسبت N/L) در گروه SSc به طور چشمگيري بيشتر از افراد سالم بود (P<0.05) در حالي كه هموگلوبين در مبتلايان به SSc به طور چشمگيري كمتر از گروه كنترل بود (P<0.05). با تعديل اثر متغير هاي مداخله گر، نسبت نوتروفيل به لنفوسيت به عنوان يك پيش بيني كننده شدت SSc شناسايي شد. علاوه بر اين شاخص هاي خوني پلاكت، هموگلوبين، ESR، چربي خون و اثر جنس زنان نسبت به مردان از ديگر پيش بيني كننده هاي مرتبط با شدت SSc در اين مطالعه بودند. در مطالعه حاضر نشان داده شده است كه نسبت N/L به طور مجزايي با برخي از درگيري هاي ارگاني در اسكلرودمي در ارتباط است. به عنوان مثال نسبت N/L با درگيري ريه (0.001P=) و درگيري قلبي (0.001>P) در بيماران اسكلرودمي همبستگي معني داري دارد. نتيجه گيري: در برنامه ريزي درمان و تخمين پيش آگهي بيماري در بيماران اسكلرز سيستميك مي توان از شاخص نسبت N/L در كنار دو شاخص خوني ديگر شامل پلاكت و هموگلوبين بهره گرفت و همچنين به پزشكان توصيه مي شود در بيماران اسكلرودرمي كه درگيري ريوي و قلبي دارند، براي بررسي شدت و سير بيماري به شاخص نسبت N/L توجه ويژه اي داشته باشند. واژگان كليدي: اسكلروز سيستميك، لنفوسيت، نوتروفيل، شدت ‌بيماري، نسبت ‌نوتروفيل ‌به ‌لنفوسيت

217378

علوم پزشكي گيلان