عنوان
بررسي فراواني افسردگي و اضطراب در بهبوديافتگان از كوويد-19، يك سال بعد از بستري در بيمارستان كوثر سنندج
نويسنده اصلي
دهلوي، ريحانه
محل تحصيل
دانشگاه علوم پزشكي كردستان
رشته تحصيلي
روانپزشكي
چكيده
مقدمه: بيماري كروناويروس 2019 (COVID-19) به عنوان يك بيماري همه گير كشنده با نرخ بالاي سرايت از انسان به انسان ظهور كرد كه منجر به مرگ ميليون ها نفر و بستري شدن تعداد زيادي در بيمارستان شد. ترس از مرگ و تغيير سبك زندگي كه اين بيماري براي تمام دنيا ايجاد كرده است مي تواند باعث افزايش بروز افسردگي و اضطراب در جامعه شود. با توجه به اهميت سلامت رواني جامعه، در اين مطالعه به بررسي فراواني افسردگي و اضطراب 9 تا 15 ماه پس از بهبودي كوويد-19 و تأثير عوامل جمعيت شناختي و باليني بر شدت افسردگي و اضطراب پس از كوويد-19 پرداختيم.
مواد و روش‌ها: اين مطالعه مقطعي در بين بازماندگان كوويد-19 بستري در بيمارستان كوثر (بيمارستان آموزشي دانشگاه علوم پزشكي كردستان)، يكي از بيمارستان‌هاي اختصاصي بيماران مبتلا به كوويد-19 در فاصله زماني آذر 1399 تا مرداد 1400 انجام شد. با بيماران 9 تا 15 ماه پس از ترخيص تماس گرفته شد و از آنها خواسته شد كه يك پرسشنامه آنلاين را پر كنند، در صورت نياز راهنمايي ارائه شد. شركت كنندگان با سابقه اختلال رواني قبل از عفونت با SARS-COV-2 از مطالعه حذف شدند. مشخصات دموگرافيك و باليني ثبت شد و از آنها خواسته شد تا دو پرسشنامه افسردگي بك (BDI) و پرسشنامه اضطراب صفت حالت (STAI) را تكميل كنند. مجموع نمرات محاسبه و نمرات افسردگي، حالت اضطراب و صفت اضطراب به چهار دسته حداقل، خفيف، متوسط و شديد، طبقه بندي شدند. فراواني هر يك و ارتباط آنها با متغيرهاي جمعيت شناختي و باليني با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 22 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت.
يافته‌ها: در مجموع 321 شركت‌كننده با ميانگين سني 14.17±43.54 (20-81) سال مطالعه را تكميل كردند كه 178 نفر مرد بودند (55.5%). در ميان آنها، 8.1٪ افسردگي شديد و 32.4٪ افسردگي متوسط داشتند. 15.3% داراي اضطراب حالت شديد و 10.9% داراي اضطراب حالت متوسط بودند. 7/9 درصد اضطراب صفت شديد و 7/9 درصد داراي اضطراب صفت متوسط بودند. بقيه افسردگي/اضطراب خفيف يا حداقل/هيچ داشتند. افسردگي/اضطراب شديد با جنسيت زن، ميانگين سني بالاتر، شرايط پزشكي (مانند ديابت شيرين و فشار خون بالا)، مدت بستري، نياز به بخش مراقبت‌هاي ويژه، مرگ يكي از اعضاي خانواده بر اثر كوويد-19 و ابتلاي مجدد به كوويد مرتبط بود. (P<0.05).
نتيجه‌گيري: با توجه به بالاتر بودن ميزان اختلالات ارزيابي شده در بين بازماندگان كوويد-19 حتي پس از 9 تا 12 ماه بعد از بهبودي، پيگيري طولاني‌مدت توسط پزشكان و تيم مراقبت‌هاي رواني مي‌تواند به پيشگيري از آسيب هاي بيشتر و بهبود سلامت كلي روان كمك كند.
كلمات كليدي: بهبوديافتگان كوويد-19، افسردگي، اضطراب، عوارض روانپزشكي بلند مدت
شماره ركورد
217552
شهر محل تحصيل
دانشگاه علوم پزشكي كردستان
گرايش رشته تحصيلي
روانپزشكي
دانشكده
پزشكي
دانشگاه
دانشگاه علوم پزشکي کردستان
استاد راهنما
مدبر آراسته ، عزت الله رحيمي