بررسي پيامدهاي درماني بيماران مبتلا به حاملگي اكتوپيك سرويكال و انسيزيونال و مالفورماسيون شرياني وريدي تحت درمان با آمبوليزاسيون شريان رحمي، متوتروكسات و كورتاژ مراجعه كننده به بيمارستان الزهرا طي سال¬هاي 95-99

رشت

چكيده مقدمه: حاملگي اكتوپيك يا نابجا كه به صورت لانه گزيني بلاستوسيست در خارج از حفره رحم تعريف مي¬شود، يكي از علل مهم مرگ مير زنان در سنين باروري محسوب مي¬شود. هدف از اين مطالعه بررسي پيامدهاي درماني بيماران مبتلا به حاملگي اكتوپيك سرويكال و انسيزيونال و مالفورماسيون شرياني وريدي تحت درمان با آمبوليزاسيون شريان رحمي، متوتروكسات و كورتاژ مراجعه كننده به بيمارستان الزهرا طي سال¬هاي 95-99مي¬باشد. روش كار: در اين مطالعه مقطعي توصيفي، 166 بيمار با محدوده سني 18 تا 45 سال مراجعه كننده با EP سرويكال و انسزيونال و مالفورماسيون شرياني- وريدي (AVM) تحت پروسه درمان با آمبوليزاسيون شريان رحمي، دريافت سيتميك داروي متوتروكسات و كورتاژ قرار گرفتند. براي انجام عمل آمبوليزاسيون رحمي از ذرات غيرجذبي تريزامريل ژلاتين (امبوسفر) با قطر بين 300 تا 900 ميكرومتر با هدف بستن كامل شاخه صعودي شريان رحمي و باز نگهداشتن پارشيل شاخه اصلي و شاخه سرويكال آن استفاده شد. نتايج: در اين مطالعه ميانگين سن بيماران مورد مطالعه 12/5 ± 62/33 سال (مينيمم 19 سال و ماكزيمم 45 سال) بوده است. در اين مطالعه تفاوت آماري معني¬داري بين عوارض غير اختصاصي (التهاب و عفونت، درد و هماتوم محل عمل) و سن مشاهده نشد. اكثر بيماران دچار حاملگي اكتوپيك انسزيونال بودند (1/77%). فراواني حاملگي اكتوپيك سرويكال و مالفورماسيون شرياني- وريدي رحمي به ترتيب برابر با 3/16% و 6/6% بوده است. تعداد 104 بيمار (7/62%) متوتروكسات دريافت كردند. فراواني روش درماني آمبوليزاسيون شريان رحمي و كورتاژ به ترتيب برابر با82 بيمار (4/49%) و 105 بيمار (3/63%) بوده است. فراواني روش جراحي هيستركتومي تنها در 2 بيمار (2/1%) گزارش گرديد. فراواني روش جراحي wedge resection نيز در 33 بيمار (9/19%) گزارش گرديد. تفاوت معني¬داري در ميانگين تعداد بارداري بعد از درمان مشاهده شد به طوري¬كه تعداد 38 بيمار (9/22%) بعد از درمان باردار شدند (22 مورد در بيماراني كه تحت آمبوليزاسيون قرار گرفته بودند و 16 مورد در گروه غيرآمبوليزاسيون بارداري مجدد را تجربه نمودند) ميانگين فاصله زماني از زمان عمل جراحي تا بارداري بعدي در بيماران مورد مطالعه ما 10/1 ± 89/1 سال بوده است. تعداد 2 بيمار (09/9%) در گروه آمبوليزاسيون و تعداد 3 بيمار (57/3%)در گروه غيرآمبوليزاسيون دچار سقط در بارداري مجدد پس از درمان شدند و تعداد 2 بيمار (09/9%) در گروه آمبوليزاسيون و تعداد يك بيمار (19/1%) در گروه غيرآمبوليزاسيون داراي حاملگي اكتوپيك بودند. 1 بيمار (2/1%) در گروه آمبوليزاسيون ART دريافت كرد. 16 بيمار (8/88%) زايمان به روش سزارين و تعداد 2 بيمار (1/11%) زايمان به روش طبيعي در گروه آمبوليزاسيون داشتند و در گروه غيرآمبوليزاسيون 12 بيمار زايمان به روش سزارين داشته و زايمان به روش طبيعي نداشتند. تعداد 27 بيمار (90%) داراي شرايط طبيعي بودند و تنها 3 بيمار (6/16%) داراي PTL در گروه آمبوليزاسيون بودند. اكثر بيماران (3/85%) داراي سيكل قاعدگي طبيعي بودند كه در گروه آمبوليزاسيون 56 بيمار (70%) و در گروه غيرآمبوليزاسيون 83 بيمار (8/98%) بود و فراواني اليگومنوره، منومتروراژي و آمنوره در بيماران مورد مطالعه به ترتيب برابر با 4/11%، 4/2% و 6/0% بوده كه در گروه آمبوليزاسيون فراواني اليگومنوره (75/23%) و منومتروراژي (75/3%) و آمنوره (25/1%) و در گروه غيرآمبوليزاسيون فراواني منومتروراژي (19/1%) و اليگومنوره و آمنوره گزارش نشده است. نتيجه¬گيري: با توجه به نتايج اين تحقيق در بيماراني كه درمان براي حاملگي خارج رحمي انسزيونال و سرويكال و AVM دريافت كرده بودند در 38 مورد (9/22%) بارداري مجدد رخ داد كه 22 بيمار از 82 بيماري كه تحت آمبوليزاسيون قرار گرفته بودند بارداري مجدد را تجربه كردند لذا كنترل و مديريت درمان از طريق روش UAE به همراه استفاده سيستميك از داروي متوتركسات و روش كورتاژ مي¬تواند جهت افزايش شانس بارداري و كاهش هزينه درماني بعدي ناشي از ناباروري پيشنهاد گردد. كلمات كليدي: حاملگي¬هاي اكتوپيك انسزيونال و سرويكال، مالفورماسيون شرياني وريدي، سيكل قاعدگي، آمبوليزاسيون شريان رحمي، كورتاژ، متوتركسات

218031

علوم پزشكي گيلان