بررسي اثر حساس كنندگي پرتويي تركيب دو داروي رزوواستاتين و ملوكسيكام بر روي رده سلولي سرطان سينه (T47D)

رشت

مقدمه: پرتو درماني يكي از تكنيك هاي اوليه براي درمان سرطان است كه از طريق، پرتوهاي پرانرژي به DNA سلول ها آسيب مي رساند و در نتيجه توانايي آن ها را براي تقسيم و تكثير بيشتر ازبين مي برد و باعث مرگ سلول هاي سرطاني مي شود. در مطالعه حاضر، اثرحساس كنندگي پرتويي تركيب دو داروي رزوواستاتين و ملوكسيكام بر روي آسيب حاد ناشي از اشعه يونيزان در سلول هاي T47D مورد ارزيابي قرار مي گيرد. روش كار: گروه هاي مورد مطالعه شامل: كنترل، رزوواستاتين µM). 2،10،20( بدون اشعه، ملوكسيكام µM)10،50،100) بدون اشعه، رزوواستاتين (µM 2،10،20) با اشعه، ملوكسيكام µM10،50،100 با اشعه و تركيب رزوواستاتين µM2 به همراه ملوكسيكام µM10 با اشعه، رزوواستاتين µM10 به همراه ملوكسيكام µM50 با اشعه، رزوواستاتين µM20 به همراه ملوكسيكام µM100 بودند. دوز دريافتي 4 گري بود. در مطالعه حاضر، شمارش ريز هسته ها بااستفاده از روش سنجش ريزهسته، سميت سلولي با استفاده از آزمون كلونوژنيك و فعاليت آنزيم هاي آنتي اكسيداني كاتالاز و سوپراكسيد ديسموتاز با روش كلومتريك با استفاده از كيت¬هاي تجاري طبق دستورالعمل مربوطه مورد ارزيابي قرار گرفتند. نتايج: در گروه دريافت¬كننده اشعه خالص نسبت به گروه كنترل تعداد كلوني و فعاليت آنزيم SOD، CAT كاهش و تعداد ريز هسته ها به صورت معناداري افزايش پيدا كرد. در كليه گروه‌هاي تيمار شده با تركيب رزوواستاتين و ملوكسيكام كه اشعه دريافت كردند، افزايش در تعداد ريز هسته ها و كاهش معناداري در تعداد كلوني ها و ‌فعاليت آنزيم CAT وSOD مشاهده شد. نتيجه گيري: نتايج اين مطالعه نشان داد كه حساسيت پرتوي هنگام استفاده همزمان از اشعه و تركيب دو دارو رزوواستاتين و ملوكسيكام نسبت به استفاده هر كدام از دارو¬ها به تنهايي بيشتر است.

219103

دانشگاه علوم پزشكي گيلان