بررسي ارتباط مشخصات دموگرافيك و باليني با پيامدهاي سوختگي ناشي از كار در بيماران مراجعه كننده به بيمارستان ولايت

رشت

اهداف: سوختگي يكي از مخرب ترين انواع آسيب هاي شغلي است، اما اطلاعات كمي در مورد شيوع آن در ايران وجود دارد. لذا اين مطالعه با هدف بررسي ارتباط مشخصات دموگرافيك و باليني با پيامدهاي سوختگي ناشي از كار در بيماران مراجعه كننده به بيمارستان ولايت انجام شد. روش‌ها: اين مطالعه يك بررسي گذشته‌نگر و تك‌مركزي در مورد آسيب‌هاي سوختگي ناشي از كار در يك مركز سوختگي در شمال ايران بين 30 اسفند 1390 تا 30 اسفند 1399 بود. نتايج: از 9220 مورد درمان شده در مركز سوختگي، 429 نفر (4.65%) سوختگي ناشي از كار داشتند. در طي ده سال روند افزايشي در شيوع سوختگي هاي ناشي از كار وجود داشت. ميانگين سني بيماران 37.53 (SD=13.72) بود. اكثر بيماران مرد بودند ( (n = 377، با نسبت مرد به زن 7.25/1. ميانگين كل سوختگي سطح بدن 23.39% (SD=20.03)بود. بيشتر سوختگي‌هاي ناشي از كار در فصل تابستان (46.9٪، 201 نفر) رخ داده بود، و اندام فوقاني شايع‌ترين محل آناتوميك سوختگي (28.7٪, n=123)، بود. شايع ترين مكانيسم آسيب آتش سوزي حرارتي (266، 62.0%) بود. آسيب استنشاقي در 52 بيمار (12.1%) و تهويه مكانيكي در 71 بيمار (16.6%) مشاهده شد. ميانگين مدت اقامت در بيمارستان 10.38 (SD=10.37) روز و ميزان كلي مرگ و مير 11.2 درصد بود. شايع ترين فعاليت هاي مرتبط با سوختگي در زمان وقوع حوادث مربوط به تهيه و سرو غذا (108، 25.2٪)، و پس از آن جوشكار (n=71، 16.6٪) و برقكاري (n=61، 14.2٪) بود. نتيجه گيري: اين تحقيق مبنايي براي ارزيابي سوختگي‌هاي ناشي از كار و شناسايي علل اين آسيب‌ها براي تدوين برنامه‌هاي آموزشي و پيشگيري به‌ويژه براي كارگران مرد جوان است. كليدواژه‌ها: سوختگي، سوختگي ناشي از كار، مطالعه گذشته نگر، مركز سوختگي

220572

علوم پزشكي گيلان