بررسي و مقايسه اضطراب ناشي از كوويد 19، حساسيت اضطرابي، اضطراب سلامتي و رفتارهاي ايمني‌بخش در دانشجويان پزشكي و غيرپزشكي دانشگاه هاي گيلان و علوم پزشكي گيلان در سال 1400

بندرانزلي

مقدمه: برطبق تجارب باليني و يافته هاي پژوهشي، همه¬گيري كوويد 19 تأثير قابل ملاحظه اي بر مؤلفه هاي مختلف سلامت روان جامعه داشته است. اين مطالعه با هدف بررسي و مقايسه اضطراب ناشي از كوويد 19، حساسيت اضطرابي، اضطراب سلامتي و رفتارهاي ايمني‌بخش در دانشجويان پزشكي و غيرپزشكي دانشگاه دو دانشگاه گيلان و علوم پزشكي گيلان در سال 1400 انجام شد. روش اجرا: اين مطالعه¬ تحليلي-مقطعي بر روي 230 از دانشجويان پزشكي ( مقاطع مختلف) دانشگاه علوم پزشكي گيلان و دانشجويان مقاطع مختلف دانشگاه گيلان انجام شد. ابزار جمع‌آوري اطلاعات پرسشنامه دموگرافيك، چك‌ليست رفتارهاي ايمني‌بخش مرتبط با كوويد 19، مقياس اضطراب ناشي از كرونا، پرسشنامه شاخص تجديدنظر شده حساسيت اضطرابي و پرسشنامه اضطراب سلامتي مي‌باشد كه به‌صورت آنلاين در اختيار دانشجويان قرار گرفت. توصيف داده‌ها به‌صورت ميانگين± انحراف معيار، فراواني (درصد فراواني) بيان گرديد. ابتدا برقراري فرض نرماليتي بر اساس آزمون شاپيرو-ويلكس براي فاكتورهاي كمي ارزيابي شد. به علت عدم برقراري اين پيش فرض، توصيف داده‌ها به‌صورت ميانه (فاصله ميان چاركي) و مقايسات دوگروهي توسط آزمون ناپارامتري من ويتني بررسي شد. همچنين براي تعيين ارتباط بين دو متغير كمي ضريب همبستگي اسپيرمن به‌كاربرده شد. مقايسات دو گروهي فاكتورهاي كيفي توسط آزمون كاي دو/آزمون دقيق فيشر بررسي شد.داده ها با استفاده از نرم افزار spss نسخه 22 تحليل شد و سطح معني داري كمتر از 0/05 در نظر گرفته شد. يافته ها: 115دانشجوي پزشكي دانشگاه علوم پزشكي گيلان و 115 دانشجوي غيرپزشكي دانشگاه گيلان در اين مطالعه مورد بررسي قرار گرفتند. ميانه سن در دانشجويان پزشكي (25-23) 24 سال و كمترين-بيشترين سن شركت كننده از اين گروه 31-19 سال بود. ميانه سن در دانشجويان غيرپزشكي (25-22) 24 سال و كمترين-بيشترين سن شركت كنندگان در اين گروه 36-19 سال بود. آزمون يومن-ويتني با مقدار 500/8082 و سطح معناداري 288/0 حاكي از معنادار نبودن تفاوت سن دو گروه مورد بررسي در اين مطالعه بود. با توجه به فراواني (درصد) و سطوح معناداري گزارش شده درصد دانشجوياني كه سال پنجم و بالاتر بودند در گروه پزشكي به طور معناداري بيشتر از گروه غير پزشكي بوده است (0001/0>P). دانشجويان پزشكي بيشتر در خانه دانشجويي سكونت داشته و دانشجويان غيرپزشكي در خوابگاه (014/0=P). دو گروه مورد بررسي در مورد سابقه ابتلا خود و همچنين اطرافيانشان به Covid-19 و سابقه مرگ اطرافيان به علت Covid-19 تفاوت معناداري نداشتند. درصد دانشجويان پزشكي كه بيشتر از 12 روز در ماه مواجهه بيمارستاني داشتند به طور معناداري بيشتر از دانشجويان غيرپزشكي بوده است (0001/0>P). در اين مطالعه ميزان اضطراب ناشي از كوويد 19 در دانشجويان غيرپزشكي و ميزان اضطراب سلامتي و رفتارهاي ايمني بخشي دانشجويان پزشكي به صورت معناداري بيشتر از گروه ديگر بود. حساسيت اضطرابي و زيرشاخه هاي آن بين دو گروه اختلاف معناداري نداشت. در هر دو گروه رابطه مستقيم و معناداري ميان نمره اضطراب ناشي از همه گيري كوويد 19 با نمره حساسيت اضطرابي و زيرشاخه¬هاي آن وجود داشت. با افزايش ميزان رفتارهاي ايمني¬بخش در هر دو گروه ميزان اضطراب ناشي از كوويد 19 به صورت معناداري افزايش يافت. در هر دو گروه با افزايش ميزان اضطراب سلامتي ميزان اضطراب ناشي از همه گيري كوويد 19 به صورت معناداري افزايش يافت. در هر دو گروه رابطه مستقيم و معناداري ميان نمره اضطراب ناشي از كوويد 19 با نمره اضطراب سلامتي وجود داشت. نتيجه گيري: نتايج مطالعه حاضر نشان مي دهد كه بين حساسيت اضطرابي، رفتارهاي ايمني¬بخشي و اضطراب سلامتي با اضطراب ناشي از كوويد-19 رابطه وجود دارد. اين عوامل ميتواند همه گروه ها را (در كنار تاثير رشته تحصيلي) به ميزان مختلفي تحت تاثير قرار دهد. واژگان كليدي: حساسيت اضطرابي، رفتارهاي ايمني¬بخشي، اضطراب ، كوويد19، اضطراب سلامتي دانشجو

220743

علوم پزشكي گيلان