بررسي ارتباط اضطراب دندانپزشكي والدين و كودكان با وضعيت پوسيدگي دنداني كودكان 12-7 ساله شهر رشت در سال 1402-1401

دانشكده دندانپزشكي رشت

مقدمه: اضطراب دندانپزشكي، واكنش رواني ناخوشايند در مقابل محركي خاص مانند محيط يا اعمال دندانپزشكي مي باشد. والدين ممكن است در نتيجه اين اضطراب خود و فرزندانشان را از درمان‌هاي دندانپزشكي محروم نمايند. از طرفي اضطراب و ترس از دندانپزشكي والدين مي تواند با اضطراب و ترس از دندانپزشكي كودكانشان مرتبط باشد. مواد و روشها: تعداد 275 كودك 7 تا 12 ساله در شهر رشت استان گيلان به همراه والدينشان در ســال 1402-1401 ، پس از كسب رضايت نامه، در اين مطالعه تحليلي-مقطعي شركت داده شدند. اضطراب دندانپزشكي پدران و مادران با پرسشنامهMDAS سنجيده شد. اضطراب دندانپزشكي كودكان با پرسشنامه MCDASارزيابي گرديد. پوسيدگي دنداني كودكان در اين مطالعه با استفاده از شاخص DMFT/dmft سنجيده و ثبت شد. نرم افزار مورد استفاده IBM SPSS statistics نسخه 28 بود. سطح معني دار بودن در تمام آزمون ها كمتر از 05/0 در نظر گرفته شد. يافته ها: ميانگين نمره اضطراب دندانپزشكي كودكان 11.89±4.21 و فراواني كودكان مضطرب 12.4% بود. متغيرهاي DMFT (023/0=p)، جنسيت كودك (007/0=p)، سابقه مراجعه كودك به دندانپزشكي(045/0=p) و اضطراب دندانپزشكي مادران(043/0=p) بر اضطراب دندانپزشكي كودكان اثر معني داري داشتند. متغيرهاي سن كودك(001/0>p)، اضطراب دندانپزشكي كودكان(040/0=p) و سابقه مراجعه كودك به دندانپزشكي(024/0=p) بر اضطراب دندانپزشكي مادران اثر معني داري داشتند. نتيجه گيري: با توجه به موثر بودن اضطراب دندانپزشكي مادران بر اضطراب دندانپزشكي كودكان لازم است آموزش و آگاهي لازم به والدين در جهت كاهش اضطراب دندانپزشكي داده شود تا باعث كاهش احتمال ايجاد اضطراب دندانپزشكي در فرزندانشان شوند. با توجه به تاثير گذاري سابقه مراجعه كودك بر ميزان اضطراب دندانپزشكي با آگاه سازي والدين براي مراجعه هرچه زودتر به دندانپزشكي و مراجعه منظم هر 6 ماه از مشكلات جدي پيشگيري شده و ميزان DMFT كودك كاهش يافته كه خود نيز بر كاهش اضطراب موثر است. كليد واژه ها: كودكان، اضطراب دندانپزشكي، پوسيدگي دنداني

220784

علوم پزشكي گيلان