تأثير افزايش سطح پروتئين جيره، بر عملكرد، گوارش پذيري و تخمير شكمبه اي گوساله هاي 6-3 ماه

اصفهان : دانشگاه صنعتي اصفهان

علوم دامي

كارشناسي ارشد

اين مطالعه با هدف بررسي افزايش سطوح پروتئين در جيره، بر عملكرد، گوارش پذيري و تخمير شكمبه گوسالههاي جايگزين 3 تا 6 ماه انجام شد. در مجموع 80 رأس گوساله هلشتاين از شير گرفته شده، در يك آزمايش بلوك كاملاً تصادفي استفاده شدند. تيمارهاي آزمايشي بر اساس درصد پروتئين ماده خشك جيره عبارت بودند از:(1) 5/16، (2) 18، (3) 5/19 و (4) 21 درصد پروتئين خام. فراسنجههاي عملكردي شامل وزن بدن و رشد اسكلتي، هر 2 هفته يكبار و مصرف خوراك به صورت روزانه اندازهگيري شد. فراسنجه هاي مربوط به گوارش پذيري در اواسط و اواخر طرح آزمايشي و فراسنجه هاي مربوط به تخمير شكمبه، در روز پاياني آزمايش اندازه گيري شدند. تجزيه آماري فراسنجه‌هاي اندازهگيري شده براي كل دوره آزمايش بهصورت اندازهگيري‌هاي تكرار شونده مورد بررسي قرار گرفت. گوسالههاي گروه شاهد (%5/16 پروتئين خام) مصرف خوراك بالاتري نسبت به تيمارهاي ديگر (02/0 = P) داشتند، اما وزن بدن، افزايش وزن روزانه و ضريب تبديل خوراك تفاوت معنيدار نداشت. ارتفاع جدوگاه، تهيگاه و نشيمنگاه، عرض تهيگاه و نشيمنگاه، دور سينه وطول بدن، تحت تأثير تيمارها قرار گرفتند و با افزايش ميزان پروتئين، به شكل خطي افزايش يافتند. در تمامي نتايج ذكر شده در رابطه با رشد اسكلتي، حداكثر رشد در تيمار سوم يعني ميزان پروتئين جيره 5/19 درصد، رخ داد به جز عرض پين كه بيشينه آن در تيمار 21 درصد پروتئين بود. همچنين ضخامت چربي پشت بدن با افزايش ميزان پروتئين به صورت معنيداري كاهش يافت ولي نمره وضعيت بدني در بين تيمارها تفاوتي نداشت. در رابطه با فراسنجه هاي شكمبه اي تفاوتي بين تيمارها در ميزان pH مايع شكمبه مشاهده نشد و ميزان نيتروژن آمونياكي با افزايش ميزان پروتئين جيره، به صورت خطي افزايش يافت (04/0 = P). در مورد اسيدهاي چرب فرار، ميزان والرات با افزايش ميزان پروتئين جيره افزايش پيداكرد (02/0 = P). نتايج مربوط به گوارش پذيري ماده خشك، ماده آلي، پروتئين، چربي و الياف شوينده حنثي با افزايش ميزان پروتئين جيره افزايش يافتند. علاوه بر فراسنجه هاي مربوط به رشد، داده هاي توليدمثلي شامل: تعداد فحلي مشاهده شده تا اولين تلقيح، سن اولين تلقيح، سن تلقيح منجر به آبستني، همچنين وزن اولين تلقيح و تعداد تلقيح منجر به آبستني تفاوتي را در بين تيمار ها نشان نداند ولي، سن تلقيح منجر به آبستني، حدود 19 روز، نسبت به تيمار شاهد، كاهش يافت. درنهايت باتوجه به اينكه رشد جبراني خوب دوره پرورش 3 تا 6 ماه، ميتواند كاهش رشد يا كمبود رشد گوسالههاي شيري را بدون اينكه تأثير منفي بر عملكرد آينده بگذارد، برآورده كند و رشد اسكلتي را بهبود بخشد، افزايش ميزان پروتئين تا سطح 5/19 درصد ماده خشك منجر به بهبود رشد و عملكرد شد.

222176

تغذيه دام

مهندسي كشاورزي

دانشگاه صنعتي اصفهان