بررسي اثر آموزش گروهي به بيماران مبتلا به اسكيزوفرنيا در تبعيت از درمان در مركز روانپزشكي جامعه نگر شهر سنندج در سال 1401

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

مقدمه و هدف: بيش از نيم قرن از ارائه اولين اقدامات خدمات سلامت روان جامعه نگر در دنيا مي گذرد. در پي اين جريان مراكز سلامت روان جامعه نگر با هدف ارائه خدمات جامع سلامت روان، هماهنگ با نيازهاي جامعه، در نواحي تحت پوشش (محلي) براي دسترسي ساده و همگاني و در عين حال با همكاري بين بخشي و استمرار مراقبت راه اندازي شد كه تأكيد آن بر پيشگيري، تشخيص، درمان و بازتواني بيماران با كاهش بستري در بيمارستان هاي روانپزشكي است. عدم پايبندي به درمان يك مشكل جهاني است كه سلامت و پيامد اقتصادي افراد و جامعه را به خطر مي اندازد. اين پژوهش با هدف تعيين اثر آموزش گروهي در تبعيت از درمان مبتلايان به اسكيزوفرنيا در مركز روانپزشكي جامعه نگر شهر سنندج در سال 1401 انجام شده است. روش كار: اين مطالعه مداخله اي قبل و بعد به صورت تحليلي در سال 1401 در شهر سنندج بر روي بيماران مبتلا به اسكيزوفرنيا كه پس از بستري و درمان در بيمارستان قدس سنندج، در جلسات آموزش گروهي در مركز روانپزشكي جامعه نگر سنندج شركت كردند، انجام شد. تمام بيماران مبتلا به اسكيزوفرنيا واجد شرايط و مراجعه كننده به مركز روانپزشكي جامعه نگر سنندج، وارد مطالعه شدند كه تعداد اين افراد 30 نفر بود. بيماران در جلسات مخصوص بيماران شركت كردند. محتواهاي آموزشي در 8 جلسه و در طول يك ماه برگزار شد. تجزيه و تحليل داده ها با استفاده از نرم افزار Stata نسخه 15 صورت گرفت. براي بررسي اختلاف ميانگين قبل و بعد از مداخله از آزمون تي زوجي استفاده شد. براي بررسي اختلاف ميانگين شدت علائم در دو جنس هم از آزمون تي مستقل يا معادل ناپارامتريك آن يعني من ويتني استفاده شد. به منظور جمع آوري اطلاعات در اين پژوهش از پرسشنامه تبعيت دارويي 8 آيتمي MMAS-8 قبل از مداخله و يك ماه پس از اتمام مداخله استفاده شد كه داراي 8 سوال بوده و آزمودني تنها در آيتم 8 بر درجه بندي چهار گانه ليكرت صورت بندي شده است و در بقيه آيتم ها به صورت بلي=1 و خير=0 پاسخ داده شد. حداقل امتياز ممكن 0 و حداكثر 8 بود. آيتم هاي 5 و 8 برعكس ساير آيتم ها نمره گذاري شده و براي محاسبه امتياز كلي پرسشنامه، نمره همه گويه هاي پرسشنامه با هم جمع شدند. يافته ها: بازه سني جامعه مورد مطالعه بين 19 سال تا 58 سال با ميانگين سني 10.804±38.20 مي باشد كه تعداد 22 نفر (73.3%) مرد و 8 نفر (26.7%) زن بودند. تعداد 21 نفر (70%) پايبندي ضعيف به دارو و تعداد 9 نفر (30%) پايبندي متوسط به دارو قبل از مداخله را داشتند. هيچ كدام از افراد شركت كننده در مطالعه پايبندي بالا به دارو نداشتند. تعداد 14 نفر (46.7%) پايبندي ضعيف به دارو و تعداد 16 نفر (53.3%) پايبندي متوسط به دارو در يك ماه بعد از مداخله را داشتند. هيچ كدام از افراد شركت كننده در مطالعه پايبندي بالا به دارو نداشتند. نتيجه گيري: نتايج اين مطالعه نشان داد كه ميانگين نمره پايبندي به دارو قبل از مداخله 1.73±4.77 بوده است كه بعد از مداخله به 1.45±5.86 رسيده است (P<0.001). بر اساس آزمون كاي دو، تعداد 21 نفر (70%) قبل از مداخله پايبندي ضعيفي به دارو داشتند در حالي كه اين مقدار به 14 نفر (46.7%) در يك ماه بعد از مداخله رسيد. همچنين تعداد 9 نفر (30%) قبل از مداخله پايبندي متوسط به دارو داشتند كه اين مقدار به 16 نفر (53.3%) در يك ماه بعد از مداخله رسيد كه نشان دهنده تاثير مثبت مداخله بوده است. كلمات كليدي: اسكيزوفرنيا؛ تبعيت از درمان؛ روانپزشكي

222581

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

پزشكي

دانشگاه علوم پزشکي کردستان

مدبر آراسته