بررسي فرواني عوامل پري ناتال مرتبط با مرگ نوزادان نارس در شهرستان سنندج در سال 1401-1400

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

زمينه و هدف: ميزان مرگ و مير پري ناتال از شاخصهاي مهم سلامتي يك جامعه محسوب مي شود. با شناخت عوامل موثر در مرگ و مير پري ناتال و بالا بردن سطح آگاهي مادران باردار از نظر توجه و اهميت دادن به مراقبتهاي پزشكي در طول دوره بارداري مي توان از ميزان آن به مقدار قابل توجهي كاست. بنابراين بر آن شديم تا مطالعه اي با هدف بررسي فرواني عوامل پري ناتال مرتبط با مرگ نوزادان نارس در شهرستان سنندج در سال 1401-1400 انجام دهيم. مواد و روش ها: اين مطالعه به‌صورت مقطعي و از نوع توصيفي تحليلي در طي سال هاي 1400 تا 1401 با حجم نمونه 245 نفر بر روي نوزادان نارس بستري در بخش مراقبت هاي ويژه بيمارستان بعثت انجام و اطلاعات اين پژوهش از طريق بررسي پرونده تمام نوزادان بستري شده تهيه‌شده و جمع‌آوري گرديد. جهت جمع آوري اطلاعات از پرونده نوزادان بستري شده چك ليستي از متغيير هاي مورد مطالعه از جمله جنسيت نوزاد، سن مادر، شغل و تحصيلات مادر، وزن تولد و سن بارداري و سوابق طبي مادر و عوارض زايماني و علل مرگ نوزاد توسط فرد محقق تنظيم شد، فرد محقق اين چك ليست ها را با توجه به اطلاعات موجود در پرونده بستري نوزادان پر كرد. در نهايت داده ها با نرم افزار spss نسخه 24 آناليز شد. نتايج: يافته‌هاي دموگرافيك اين مطالعه نشان داد نتايج نشان داد كه ميانگين سن مادر نوزادان 6.42±31.90 سال، ميانگين سن بارداري 32 هفته و چهار روز ، ميانگين وزن نوزادان 1794.9 گرم و نمره آپگار 7 تا 8 بوده است. 77 نوزاد (31.4%) فوت شده و 168 نوزاد (68.6%) زنده مانده اند. در مطالعه حاضر اولين علت مرگ نوزادان با بيشترين فراواني مربوط به پره مچوري + ديسترس تنفسي با 65 نفر(84.4%) بوده است. در بررسي سوابق طبي مادر نوزادان مورد مطالعه نتايج نشان داد كه 99 نفر (40.4%) مادر نوزادان سابقه سزارين ، 69 نفر (28.2%) سابقه جراحي و تروما داشته،60 نفر (24.5%) سابقه پره اكلامپسي، 50 نفر (20.4%) سابقه هايپوتيروئيدي و 49 نفر (20%) سابقه ديابت بارداري داشته اند كه بيشترين فراواني سوابق طبي مادر را به خود اختصاص داده است. همچنين نتايج نشان داد كه 196 نفر (80%) نوزادان نماي جنين سفاليك، 5 نفر(2%) نماي عرضي و 44 نفر (18%) نماي بريج ؛ 3 نفر (1.2%)پيچ خوردگي بند ناف دور گردن و 18 نفر (7.3%) حجم مايع آمنيوتيك غير نرمال داشته اند. نتايج تحليلي نشان داد بين ميانگين سن بارداري، ميانگين وزن نوزادان، نمره آپگار، سابقه سزارين و محدوديت رشد داخل رحمي با مرگ نوزادان ارتباط معني دار وجود داشته است. نتيجه‌گيري: بنظر مي رسد مهمترين عامل پيشگيري كننده از مرگهاي پري ناتال پيشگيري از تولد نوزادان نارس و كم وزن مي باشد. همچنين تاكيد بر مراقبتهاي دوره پره ناتال, شناسايي و پيگيري مادران پرخطر و وجود بخشهاي مراقبتهاي ويژه نوزادان مي توانند در كاهش مرگهاي پري ناتال موثر باشند. واژگان كليدي: عوامل پري ناتال؛ مرگ نوزاد؛ نوزاد نارس

222623

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

پزشكي

دانشگاه علوم پزشکي کردستان

شوبو شيخ احمدي