مقايسه وضعيت سلامت روان در والدين داراي كودكان معلول با والدين كودكان سالم در شهر سنندج سال 1401

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

مقدمه: بر اساس گزارش سازمان بهداشت جهاني تا سال 2010 حدودا يك ميليارد نفر از جمعيت جهان به نوعي حداقل يك نوع معلوليت داشته اند اما از ديدگاه كاركردي ميتوان معلوليت را به سه دسته تقسيم كرد: معلوليت جسمي حركتي ، معلوليت ذهني رواني و معلوليت حسي (بينايي و شنوايي). در كشور ايران نيز تا سال 1390 بيشتر از يك ميليون نفر معلوليت كاركردي شناخته شده داشته اند. معلوليت نه‌فقط زندگي فرد را با چالش‌ هايي مواجه مي‌كند ، بلكه زندگي اطرافيان او به‌ويژه خانواده را هم به‌شدت متأثر مي‌سازد. بر اساس بسياري از مطالعات داشتن كودك معلول ، سلامت جسمي وبخصوص رواني والدين را به مخاطره مي‌اندازد و آن‌ها را با چالش ‌هاي فراواني مواجه مي‌كند . عليرغم اهميت موضوع و بر اساس بررسي هاي انجام شده مطالعات كمي در ارتباط با سلامت روان والدين كودكان داراي معلوليت در كشور انجام شده است لذا در همين راستا هدف از انجام اين مطالعه بررسي وضعيت سلامت روان والدين كودكان داراي معلوليت و عوامل مرتبط با آن در شهر سنندج در سال 1401 است. مواد و روشها: مطالعه از نوع مورد شاهدي (توصيفي تحليلي) بود. براي نمونه گيري از روش نمونه گيري تصادفي ساده استفاده شد حجم نمونه 536 پرسشنامه شامل 134 زوج مورد و 134 زوج شاهد بود.ابتدا از بين داده هاي اداره‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ي بهزيستي شهرستان سنندج تعداد 134 خانوار داراي حداقل يك فرزند معلول انتخاب شده و پرسشنامه از طريق مددكاران اداره بهزيستي شهرستان سنندج در واحد مددكاري به والدين داراي كودك معلول داده شد همچنين تعداد 134 خانوار بدون كودك معلول به صورت تصادفي در سطح مراكز خدمات جامع سلامت در شهر سنندج انتخاب شده و پرسشنامه از طريق مراقبين سلامت همان مركز به انها داده شد. ابزار جمع آوري اطلاعات شامل چك ليست مشخصات دموگرافيك و پرسشنامه سلامت روان بود. اطلاعات و‌ متغيرهاي مورد نياز وارد چك ليست شد. داده ها پس از جمع آوري با نرم افزار SPSS توسط مشاور آماري تجزيه و تحليل شد. نتايج: نتايج نشان داد كه والدين داراي كودك معلول نسبت به والدين كودكان سالم از سلامت كمتري برخوردار هستند. وضعيت سلامت والديني كه با فرزندشان زندگي مي كنند نسبت به والديني هردو با هم در كنار فرزندشان زندگي نمي كنند بهتر بود (p<0.001). والديني كه وضعيت دارايي خيلي ضعيف داشتند نسبت به والديني وضعيت دارايي متوسط و خوب داشتند نمره ي بالاتر يعني سلامت كمتري داشتند(p<0.001). تفاوت ميانگين نمره كل سلامت و سازه هاي آن به تفكيك نوع بيمه نه در گروه مورد(p=0.242) و نه در گروه شاهد (p=0.113) معني دار نبود. ميان تحصيلات والدين در گروه مورد همبستگي معني داري وجود داشت(p<0.001) در حاليكه در گروه شاهد همبستگي وجود نداشت(p=0.439). در بررسي ارتباط وضعيت سلامت والدين با شغلشان مشخص شد كه والدين با شغل دولتي نسبت به والدين با شغل آزاد و بيكار وضعيت سلامت بهتري دارند. نتيجه گيري: طبق نتايج به دست آمده در اين مطالعه والدين داراي كودك معلول بويژه مادران نسبت به والدين عادي از سلامت روان كمتري برخوردار هستند و نيازمند توجه و رسيدگي بيشتري از نهادهاي حمايت كننده هستند. وضعيت دارايي خانواده ، مادر بودن ، وضعيت شغلي والدين ، وضعيت تاهل و برخورداري از بيمه تكميلي مهمترين عوامل مرتبط با سطح سلامت والدين هستند. نهاد هاي حامي و دولت بايد با فراهم آوردن شرايط شغلي و درآمد مناسب ، كمك به پيشگيري از جداشدن والدين ناشي از اختلافات زناشويي از طريق مشاوره هاي روانشناسي ، كمك به هزينه هاي درماني بويژه از طريق بيمه ي تكميلي و توجه ويژه تر به وضعيت مادران در راه بهتر كردن سطح سلامت خانواده هاي داراي كودك معلول تلاش نمايند. لازم به ذكر است كه مطالعات بيشتري جهت يافتن فاكتور هاي خطر مربوط به سلامت خانواده هاي داراي كودك معلول و ارايه ي راهكارهاي مفيد لازم است. كلمات كليدي: سلامت روان؛ معلوليت؛ والدين كودك معلول

222753

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

پزشكي

دانشگاه علوم پزشکي کردستان

عبدالرحيم افخم زاده