بررسي رابطه‌ مهارت‌هاي ارتباطي اساتيد با تدريس اثربخش از ديدگاه دانشجويان دندانپزشكي دانشگاه علوم پزشكي گيلان در سال تحصيلي 1402-1401

دانشكده دندانپزشكي

چكيده مقدمه: تدريس اثربخش مجموعه‌اي از عملكردهاي يك مدرس است كه باعث دستيابي به اهداف آموزشي مي‌شود. از طرفي ﺑﺮﻗﺮاري ارﺗﺒﺎط ﻣﻮﺛﺮ بين استاد و دانشجو از اجزاي غيرقابل انكار محيط دانشگاهي مي‌باشد. ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ اﻫﻤﯿﺖ ﻋﻤﻠﮑﺮد آﻣﻮزﺷﯽ اساتيد، اين پژوهش با هدف تعيين رابطه‌ي مهارت‌هاي ارتباطي اساتيد با تدريس اثربخش انجام شد. مواد و روش‌ها: اين مطالعه توصيفي- تحليلي بوده كه به صورت مقطعي بر روي 150 نفر از دانشجويان دندانپزشكي دانشگاه علوم پزشكي گيلان در سال تحصيلي 1402-1401 انجام شد. ابزار گردآوري داده‌ها، پرسشنامه‌اي شامل دو بخش مشخصات فردي و دموگرافيك و مهارت‌هاي ارتباطي بارتون جي اي(1990) و كيفيت تدريس سراج(2002) بود. جهت تجزيه و تحليل داده‌ها از نرم افزار SPSS نسخه 28 و آزمون‌هاي آماري همبستگي اسپيرمن و t-مستقل استفاده شد. يافته‌ها: از بين ابعاد مهارت‌هاي ارتباطي، مهارت كلامي و بازخورد اساتيد با مقادير همبستگي به ترتيب 45/0 و 33/0 رابطه مستقيم و معنادار با كيفيت تدريس و مهارت شنود با 17/0 رابطه معكوس دارد. اولويت‌هاي تدريس اثربخش از ديدگاه دانشجويان ابعاد طرح درس، روابط بين فردي، اجراي تدريس و ارزشيابي تدريس بود. مهارت‌هاي ارتباطي اساتيد با تدريس اثربخش ارتباط نزديك و معنادار دارند. نتيجه‌گيري: يكي از عمده‌ترين مهارت‌هاي مورد نياز براي اساتيد، مهارت‌هاي ارتباطي مي‌باشد كه به ايشان توانايي برقراري يك ارتباط صحيح مابين خود و دانشجويان و در نتيجه افزايش اثربخشي تدريس را مي‌دهد و چنان‌ چه اين رابطه به خوبي برقرار شود، نيل به اهداف آموزشي و يادگيري با كيفيت و سهولت بيشتري تحقق مي‌يابد. كليدواژه‌ها: مهارت‌هاي ارتباطي، تدريس اثربخش، دانشجويان دندانپزشكي

223130

دانشگاه علوم پزشكي و خدمات بهداشتي درماني گيلان