تهيه فرمولاسيون موضعي از موسيلاژ گياه انجير تيغي هندي ( Opuntia ficus‐indica (L.) Mill) حاوي دفروكسامين

رشت

پوست انسان به دليل وسعت گستردگي و به جهت اينكه خارجي‌ترين بخش بدن است، در معرض انواع صدمات گوناگون قرار دارد كه مي‌تواند باعث زخم و آسيب آن گردد. مهم‌ترين نكته در مراقبت از انواع زخم، تميز نگه داشتن زخم و حفاظت آن از عوامل بيماري زا است كه مي‌تواند با استفاده از انواع پانسمان‌ها و فرمولاسيون‌هاي پوستي نوين انجام پذيرد. مزيت فرمولاسيون‌هاي موضعي نوين پوشاننده زخم در اين است كه علاوه بر حفاظت فيزيكي از زخم مي‌توانند حامل دارو‌هاي مؤثر در تسريع بهبود زخم باشند. دفروكسامين مزيلات كه يك شلاتور آهن مي‌باشد نيز، داراي اثرات مثبتي در افزايش رگ‌زايي و بهبود زخم پاي ديابتي مي‌باشد. موسيلاژ گياه انجير تيغي هندي Opuntia ficus‐indica (L.) Mill علاوه بر اينكه پتانسيل ايجاد يك پوشش پليمري فيزيكي بر روي پوست را دارد، داراي خواص مرطوب كنندگي، التيام بخشي و حتي آنتي ميكروبيال نيز بوده است؛ فلذا هدف از اين مطالعه تهيه فرمولاسيون موضعي مناسب از موسيلاژ گياه انجير تيغي هندي حاوي دفروكسامين با پتانسيل پوشش و كمك به ترميم زخم پوستي ديابتي مي‌باشد. روش: جهت استخراج موسيلاژ از كلادود‌هاي گياه از آب و اتانول 96% استفاده شد. براي ساخت فرمولاسيون‌هاي پوستي از محلول آبي پلي وينيل الكل (PVA) به عنوان پليمر كمكي جهت بهبود خصوصيات مكانيكي استفاده شد. در ادامه فرمولاسيون‌هاي موضعي پوستي به شكل فيلم پليمري و هيدروژل توسط عوامل اتصال دهنده گلوتارآلدهيد و بوراكس ساخته شد. پس از ارزيابي‌هاي فيزيكوشيميايي فرمولاسيون ها، دارو دفروكسامين در ساختار فرمولاسيون ارجح جاگذاري شده و مطالعات مربوط به آزاد سازي دارو انجام شد. نتايج: بهترين فرمولاسيون‌هاي ساخته شده از نظر خصوصيات فيزيكوشيميايي و مورفولوژي ظاهري با استفاده از گلوتارآلدهيد 10% وزني نسبت به موسيلاژ خشك در فرمولاسيون فيلم پليمري و نيز با استفاده از بوراكس به ميزان 25% وزني نسبت به موسيلاژ خشك در فرمولاسيون هيدروژل توليد گرديد. فرمولاسيون هيدروژل نهايي تورم پذيري %3000، انحلال پذيري %33 و رطوبت %82 داشته است. فرمولاسيون فيلم پليمري نهايي تورم پذيري حدود %700، انحلال پذيري %12 و رطوبت %26داشته است. نتايج تست كشش براي فرمولاسيون فيلم پليمري نشان دهنده ازدياد طول نسبي %60 و استحكام كششي MPa 34/2 بوده است. آزاد سازي دارو از فرمولاسيون فيلم پليمري حالت نمايي داشته و از كينتيك Korsmeyer-Peppas تبعيت مي‌كرده است. حدود %40 از دارو بارگذاري شده در 5 ساعت اول آزاد گرديد و سپس آزادسازي تدريجي دارو ادامه داشته به گونه اي كه در ساعت 48 حدود %70 از دارو از فرمولاسيون فيلم پليمري آزاد شده بود. نتيجه‌گيري: فرمولاسيون فيلم پليمري، به دليل آزاد سازي تدريجي دارو و مقاومت فيزيكي و ساختاري بيشتر، براي پوشش دهي سطح زخم و دارورساني موضعي و نيز فرمولاسيون هيدروژل به جهت تورم پذيري بالاتر و امتزاج بهتر با محيط براي زخم‌هاي عميق ساخته شد.

224547

علوم پزشكي گيلان