• عنوان

    بررسي ارتباط بين سندرم پاي بي قرار و افسردگي پس از زايمان در زنان باردار در شهرستان سنندج در سال 1401

  • نويسنده اصلي

    زهره وند، فاطمه

  • محل تحصيل
    دانشگاه علوم پزشكي كردستان
  • رشته تحصيلي
    پزشكي
  • چكيده
    زمينه و هدف: سندرم پاي بي قرار و افسردگي پس از زايمان يكي از مشكلات شايع دوران بارداري و پس از زايمان مي باشد كه پيامدهاي آن ممكن است براي مادر و كودك مضر باشد. از آنجايي كه سندرم پاي بي قرار و افسردگي ارتباط تنگاتنگي با هم دارند، ممكن است زناني كه در دوران بارداري از مشكلات مربوط به خواب و پاي بي قرار رنج مي برند، در دوران پس از زايمان به افسردگي مبتلا شوند. اين پژوهش با هدف بررسي ارتباط بين سندرم پاي بي قرار و افسردگي پس از زايمان در زنان باردار در شهرستان سنندج در سال 1401 انجام شد. روش كار: اين مطالعه به شيوه توصيفي مطالعه آينده نگر طولي انجام شد. جامعه مورد مطالعه 400 نفر از زنان باردار سه ماهه آخر مراجعه كننده به مراكز خدمات سلامت شهرستان سنندج در سال 1401 بود. ابزار مورد استفاده جهت گردآوري داده‌ها يك پرسشنامه سه‌بخشي شامل اطلاعات دموگرافيك، پرسشنامه افسردگي ادينبرگ و پرسشنامه سندرم پاهاي بي قرار بود. پس از جمع‌آوري اطلاعات و تكميل پرسشنامه‌ها، داده‌ها وارد نرم‌افزار SPSS-24 شد و براي متغيرهاي توصيفي كيفي (فراواني، درصد فراواني) و متغيرهاي توصيفي كمي (ميانگين و انحراف معيار) محاسبه شد. براي اهداف تحليلي از آزمون هاي كاي اسكوار، تي تست مستقل و رگرسيون لجستيك استفاده شد. يافته‌ها: نتايج توصيفي نشان داد كه از 400 زن باردار مورد مطالعه 107 نفر (8/26%) سندرم پاي بي قرار و 37 نفر (3/9%) افسردگي يك هفته پس از زايمان و 36 نفر (9%) افسردگي يك ماه پس از زايمان داشته اند. ميانگين سني زنان باردار مورد مطالعه 17/6±21/31 سال و بيشترين فراواني گروه سني مربوط به 30-40 سال با 211 نفر (7/52%) بوده است. 174 نفر (5/43%) با بيشترين فراواني داراي تحصيلات دانشگاهي و شش نفر (5/1%) با كمترين فراواني بيسواد بوده اند.352 نفر (88%) با بيشترين فراواني داراي وضعيت اقتصادي متوسط و پنج نفر (3/1%) با كمترين فراواني داراي وضعيت اقتصادي ضعيف بوده اند. 145 نفر (3/36%) با بيشترين فراواني دومين بارداري و 34 نفر (5/8%) با كمترين فراواني پنجمين بارداري آنها بوده است. 131 نفر (7/32%) سابقه سقط و 15 نفر (8/3%) سابقه افسردگي داشته اند. نتايج تحليلي نشان داد بين سن، وضعيت اقتصادي، تعداد بارداري، سابقه افسردگي، سن بارداري و سندرم پاي بيقرار با افسردگي يك هفته و يك ماه پس از زايمان در زنان باردار مورد مطالعه ارتباط معني‌دار آماري وجود دارد(P<0/05). اما بين سطح تحصيلات، سابقه سقط با افسردگي يك هفته و يك ماه پس از زايمان در زنان باردار مورد مطالعه ارتباط معني‌دار آماري وجود ندارد(P>0/05). نتيجه‌گيري: با توجه به نتايج مطالعه حاضر و شيوع بالاي سندرم پاي بي قرار (8/26%) در زنان باردار و ارتباط بسيار نزديك و معني دار آن با افسردگي پس از زايمان ضرورت توجه ويژه در خصوص برنامه ريزي مراقبت هاي حين بارداري و پس از زايمان و نيز غربالگري از نظر اختلالات رواني بخصوص در گروههاي در معرض خطر احساس مي شود. همچنين با توجه به تأثير سندرم پاي بي قرار بر بهزيستي روانشناختي زنان باردار، مداخلات بيشتر در جمعيت هاي باردار نه تنها بايد به علائم سندرم پاي بي قرار بلكه علائم افسردگي نيز پرداخت. واژگان كليدي: سندرم پاي بي قرار ؛ افسردگي پس از زايمان؛ زنان باردار
  • شماره ركورد
    224835
  • شهر محل تحصيل
    دانشگاه علوم پزشكي كردستان
  • گرايش رشته تحصيلي
    پزشكي
  • دانشكده
    پزشكي
  • دانشگاه
    دانشگاه علوم پزشکي کردستان
  • استاد راهنما
    عبيدالله فرجي، رضا قانعي قشلاق