عنوان
بررسي ميزان كنترل ديابت نوع دو در بيماران مراجعه كننده به كلينيك ديابت بيمارستان توحيد در سال 1397 تا 1400
نويسنده اصلي
صدري، آرمان
محل تحصيل
دانشگاه علوم پزشكي كردستان
رشته تحصيلي
داخلي
چكيده
مقدمه: ديابت يك بيماري متابوليك و يك مشكل بزرگ بهداشتي با شيوع رو به افزايش در جهان است كه عوارضي نظير نفروپاتي، نوروپاتي، رتينوپاتي و كوري را باعث مي شود. هدف از اين مطالعه، بررسي ميزان كنترل ديابت نوع دو در بيماران مراجعه كننده به كلينيك ديابت بيمارستان توحيد در سال 1397 تا 1400بود.
مواد و روشها: اين پژوهش بصورت مطالعه كوهورت تاريخي از نوع توصيفي تحليلي بر روي تمامي بيماران مبتلا به ديابت نوع دو تازه تشخيص داده شده مراجعه‌كننده به كلينيك ديابت بيمارستان توحيد سنندج با حجم نمونه 400 نفر در دو گروه 200 نفري تحت درمان با انسولين و مصرف كننده داروي خوراكي انجام شده است. پس از جمع‌آوري اطلاعات و تكميل پرسشنامه ها ،داده‌ها وارد نرم‌افزار SPSS-24 شد و براي متغيرهاي توصيفي كيفي(فراواني،درصد فراواني) و متغيرهاي توصيفي كمي (ميانگين و انحراف معيار) محاسبه شد. براي اهداف تحليلي از آزمون همبستگي، تي تست و آناليز واريانس يكطرفه و در صورت عدم نرمال بودن داده ها از آزمون ناپارامتريك معادل استفاده شد.
يافته‌ها: براساس نتايج مطالعه ميانگين سني بيماران تحت درمان با انسولين 10.5±56.7 سال و ميانگين سني بيماران تحت درمان خوراكي 9.8±54.5 سال، ميانگين شاخص توده بدني بيماران تحت درمان با انسولين 3.6±26.2 و ميانگين شاخص توده بدني بيماران تحت درمان خوراكي 3.21±24.9بوده است. 45 درصد بيماران مرد و 55 درصد زن بوده‌اند. در هردو گروه مورد مطالعه جنسيت زن داراي فراواني بيشتري بوده است. نتايج تحليلي مطالعه نشان داد از لحاظ سني، جنسيتي و شاخص توده بدني بيماران دو گروه تفاوت معني داري باهم ندارند. در مطالعه حاضر نتايج نشان داد كه 18.7 درصد بيماران مجرد و 81.3 درصد متأهل بوده‌اند. در هردو گروه مورد مطالعه افراد متآهل داراي بيشترين فراواني بوده است ولي از لحاظ آماري تفاوت معني داري بين دو گروه وجود نداشته است. نتايج مطالعه حاضر نشان داد كه در گروه درمان با انسولين ميانگين HbA1c، 1.5±8.5 و در گروه درمان خوراكي ميانگين HbA1c، 1.6±9.9 بوده است. نتايج تحليلي نشان داد تفاوت بين سطح HbA1c در دو گروه مورد مطالعه معني دار بوده است(p<0.001).
نتيجه گيري:. در طول دوره ابتلا به ديابت نوع 2، رسيدن به اين سطح از HbA1c بسيار مشكل است. در نهايت، تعداد قابل توجهي از افراد براي كنترل بهتر سطح قند خون نياز به درمان با انسولين پيدا مي‌كنند. درمان با انسولين مي‌تواند به صورت تجويز انسولين به‌تنهايي، تحت عنوان مونوتراپي (بدين معنا كه داروي خوراكي پائين‌آورنده سطح گلوكز خون قطع خواهد شد) يا در تركيب با عوامل خوراكي پائين‌آورنده سطح گلوكز خون باشد.
كليد واژه ها: انسولين؛ داروي خوراكي؛ ديابتي نوع دو
شماره ركورد
224876
شهر محل تحصيل
دانشگاه علوم پزشكي كردستان
گرايش رشته تحصيلي
داخلي
دانشكده
پزشكي
دانشگاه
دانشگاه علوم پزشکي کردستان
استاد راهنما
لطف الله ساعد