بررسي تاثير فاصله سر سوزن ها بر ميزان كفايت دياليز در بيماران تحت همودياليز بيمارستان آموزشي درماني رازي رشت در سال 1400-1401

رشت

چكيده مقدمه: همودياليز رايج ترين شكل درمان بيماران مبتلا به مرحله انتهايي بيماري كليوي در سراسر جهان مي باشد. يكي از فاكتور هاي مهم در تعيين كفايت دياليز، فاصله سر سوزن ها براي دسترسي به عروق از طريق فيستول شرياني وريدي مي باشد. هدف: بنابراين، مطالعه حاضر با هدف تعيين تاثير فاصله سر سوزن ها بر ميزان كفايت دياليز در بيماران تحت همودياليز در مركز دياليز رازي رشت در سال 1400-1401 انجام شد. مواد و روش ها: اين مطالعه از نوع كارآزمايي باليني موازي تصادفي مي باشد. بيماراني كه مشمول معيار هاي ورود بودند، به صورت تصادفي سازي بلوك بندي با اندازه بلوك‌هاي 4 و 6 تايي به دو گروه A (21 بيمار با فاصله سر سوزن هاي شرياني-وريدي 3 سانتي متر) و گروه B (21 بيمار با فاصله سر سوزن هاي شرياني-وريدي 6 سانتي متر) تقسيم شدند. ميزان كفايت دياليز با روش مبتني بر Kt / V در سه جلسه متوالي با تغيير فاصله سوزن هاي شرياني-وريدي اندازه گيري شد. گروه كنترل آخرين جلسه دياليز هر بيمار قبل از مداخله آن بود. جهت مقايسه متغيرهاي فردي و باليني بين دو گروه A و B از آزمون t مستقل (يا آزمون من-ويتني) براي متغيرهاي كمي و از آزمون كاي‌دو (يا آزمون دقيق فيشر) براي متغيرهاي كيفي استفاده شد. ميانگين كفايت دياليز قبل از مداخله بين دو گروه A و B با استفاده از آزمون t مستقل مقايسه شد. ميانگين كفايت دياليز قبل و بعد از مداخله به تفكيك دو گروه A و B با استفاده از آزمون t زوجي مقايسه گرديد. ميانگين كفايت دياليز بعد از مداخله بين دو گروه A و B با استفاده از تحليل كوواريانس مقايسه شد. نتايج: قبل از مداخله، تفاوت آماري معني‌داري بين ميانگين كفايت دياليز بيماران گروه هاي A و B وجود نداشت (093/0=P). تفاوت آماري معني‌داري بين ميانگين كفايت دياليز بيماران قبل و بعد از مداخله در گروه A وجود نداشت (068/0=P). در گروه B، ميانگين كفايت دياليز بيماران بعد از مداخله به صورتي معني‌دار بالاتر از ميانگين كفايت دياليز آنها قبل از مداخله بود (001/0>P)؛ به عبارتي ديگر، ميانگين كفايت دياليز بيماران بعد از مداخله به طور متوسط 24/0 واحد بالاتر از ميانگين كفايت دياليز آنها قبل از مداخله بود. با كنترل ميانگين كفايت دياليز قبل از مداخله، ميانگين كفايت دياليز بعد از مداخله در گروهB به صورتي معني‌دار بالاتر از گروه A بود (001/0>P). به عبارتي ديگر، بعد از مداخله، ميانگين كفايت دياليز بيماران در گروه B به طور متوسط 29/0 واحد بالاتر از گروه A بود. نتيجه گيري: بطور كل، نتايج نشان داد با افزايش فاصله سرسوزن هاي فيستول هاي شرياني وريدي از 3 به 6 سانتي متر، ميزان كفايت دياليز در ميان بيماران دياليزي بهبود مي يابد. بنابراين، توصيه مي شود كه در طي فرآيند انجام همودياليز پرستاران به رعايت فاصله سوزن شرياني و وريدي به ميزان حداقل 6 سانتي متر توجه ويزه داشته باشند. واژگان كليدي: دياليز، كفايت دياليز، فيستول شرياني وريدي، بيماري كليوي مرحله انتهايي

225128

دانشگاه علوم پزشكي گيلان