بررسي فراواني باكتريهاي ايجاد كننده عفونت ادراري، الگوي حساسيت آنتي بيوتيكي و عوامل موثر در ميان كودكان بستري مبتلا به عفونتهاي مجاري ادراري در بيمارستان 17 شهريور رشت از سال 1397 تا سال 1401

رشت

مقدمه: عفونتهاي دستگاه ادراري يكي از شايعترين عفونتهاي كودكان ميباشد و در صورت عدم درمان صحيح و مناسب ميتواند منجر به عوارض جدي چون هايپرتنشن و نارسايي كليه شود. چون در هر منطقه جغرافيايي بهتر است باكتريهاي شايع عامل عفونت ادراري و الگوي حساسيت آنتي بيوتكي آنها به صورت دورهاي (معمولا هر 5 سال) تعيين گردد، اين مطالعه روي كودكان بستري مبتلا به عفونت ادراري در بيمارستان 17 شهريور رشت از سال 1397 تا سال 1401 به منظور بررسي فراواني باكتريهاي ايجاد كننده عفونت ادراري، الگوي حساسيت آنتي بيوتيكي و عوامل موثر باليني و دموگرافيك آنها انجام گرفت. روش اجرا: كودكان مبتلا به عفونت ادراري كه با تاييد تشخيص با استفاده از كشت ادراري از سال 1397 تا 1401 در بيمارستان 17 شهريور بستري شدهاند تا رسيدن به حجم نمونه كافي انجام شد. اطلاعات لازم از قبيل سن، جنس، علائم باليني، نتيجه كشت و آنتي بيوگرام وارد پرسشنامه شده، دادهها پس از جمعآوري وارد نرم افزار SPSS نسخه 21 شده و آناليزها انجام گرديد. نتايج: پرونده 163 كودك بستري به علت عفونت ادراري مورد بررسي قرار گرفت. ميانگين سني كودكان مورد تحقيق 40±4/26 ماه بود. 7/60 درصد بيماران دختر بودند. بيشترين درصد عوامل عفونت ادراري بدست آمده از كشت ادرار عامل اشرشيا كلاي بوده كه 12/60 درصد از موارد عوامل عفونت ادراري در كودكان مورد تحقيق را تشكيل داده است و پس از آن كلبسيلا و انتروباكتر شايعترين جرمها بودند. شايعترين علائم باليني تب و استفراغ به ترتيب با 1/57 و 2/25 درصد بودند. بين نوع پاتوژن ايجادكننده عفونت ادراري با وجود علائم باليني، تب، سوزش ادرار، درد شكم و تكرر ادرار و همچنين با سابقه بستري و علت سابقه بستري ارتباط معناداري ديده شد. پاتوژنهاي مورد مطالعه بيشترين حساسيت را نسبت به نيتروفورانتوئين، مروپنم، نورفلوكساسين و آمينوگليكوزيدها به ترتيب با 2/92، 87 و 77 و 75 درصد و بيشترين مقاومت را نسبت به آنتي بيوتيكهاي آمپي سيلين، كوآموكسي كلاو و سفازولين به ترتيب با 7/88، 3/83 و 3/76 درصد داشتهاند. نتيجه گيري: براساس نتايج و شيوع بالاي عفونت ادراري در كودكان و فاكتورهاي خطر ابتلا به عفونت لازم ميباشد كه درمان مناسب جهت بهبودي و رفع عفونت انجام گيرد. مطالعه ما پيشنهاد ميدهد به منظور درمان از آنتي بيوتيكهاي خانواده آمينوگليكوزيدها در خط اول، سيپروفلوكساسين در خط دوم و در موارد مقاوم و خطير بيمارستاني از مروپنم و پيپراسيلين استفاده نمود. همچنين در موارد بدون تب و سيستيت ميتوان از نيتروفورانتوئين استفاده نمود. كليدواژهها: عفونت ادراري، الگوي حساسيت آنتي بيوتيكي، باكتري، كودكان

225409

علوم پزشكي گيلان