بررسي فراواني خصوصيات دموگرافيك، باليني، آزمايشگاهي و پاراكلينيك و تشخيص نهايي كودكان با شكايت لنگش مراجعه كننده به مركز آموزشي درماني 17 شهريور رشت طي سال هاي 1401 - 1397

رشت

مقدمه: راه رفتن غيرطبيعي كه تحت عنوان لنگيدن بيان مي شود، يكي از شكايات شايع كودكاني است كه به اورژانس بيمارستان ها مراجعه مي‌كنند. با توجه به اينكه در چند سال اخير مطالعه اي در جهت تعيين فراواني و بررسي تشخيص هاي مطرح در بيماران بستري با شكايت اوليه لنگش در مركز بيمارستان اطفال گيلان انجام نشده و همچنين بنابر توصيه ي اكيد ساير مطالعات به انجام مطالعه بيشتر، لذا در اين مطالعه، فراواني لنگش و تشخيص هاي باليني در كودكان مراجعه كننده به اورژانس مركز آموزشي درماني كودكان 17 شهريور رشت در بازه اي 5 ساله تعيين شد. مواد و روش¬ها: در اين مطالعه ي مقطعي توصيفي، بررسي پرونده كودكان دچار لنگش مراجعه كننده به مركز آموزشي درماني 17 شهريور رشت در طي سال هاي 1397–1401 به صورت گذشته نگر و به روش تمام شماري انجام شد. معيار ورود، شكايت اصلي لنگش در بيماران و سن زير 18 سال بود. داده ها به وسيله ي فرم جمع آوري اطلاعات شامل ويژگي هاي دموگرافيك، خصوصيات باليني، علائم آزمايشگاهي و پاراكلينيك، تشخيص نهايي و نتيجه نهايي بستري بيماران جمع آوري شد. در نهايت داده ها وارد نرم افزار SPSS ورژن 19 شده و به وسيله ي آماره هاي توصيفي تعداد، درصد، ميانگين و انحراف معيار گزارش شدند. نتايج: در اين بررسي 181 بيمار با شكايت لنگش بستري شده بودند كه پس از در نظر گرفتن معيارهاي ورود و خروج، 166 بيمار شامل 102نفر(61.4%) پسر و 64 نفر(38.5%) دختر وارد مطالعه شدند. ميانگين سني در مطالعه ي ما 3.16 6.10 بوده و بيشترين فراواني لنگش درگروه سني 7-4 سال (48.1%) گزارش شد. شايع ترين تشخيص نهايي به ترتيب آرتريت ري اكتيو و ميوزيت وايرال با فراواني 25.3% و 20.4% و سپس سينوويت گذرا و آرتريت سپتيك با فراواني يكسان (10.2%) گزارش شد. در 57.2% كودكان درگيري به صورت حاد بوده است. شايع ترين علامت باليني درد و درگيري مفصلي(61.4%) بود و در 65.6% تنها يك مفصل درگير بوده است. شايع ترين مفصل درگير به ترتيب مفصل هيپ، زانو و مچ پا بودند. تب دومين علامت شايع(49.39%) بود. بيشترين سابقه عفونت تنفسي اخير در ميوزيت وايرال (85.2%) وجود داشت. بيشترين ميزان لكوسيتوز (52.9%)، بالاترين ميانگين ESR (55.47) و بيشترين ميزان CRP مثبت (82.3%) در آرتريت سپتيك مشاهده شد. كمترين و بيشترين ميزان ESR به ترتيب 5 و 125 گزارش شد. تست رايت، ASO و كومبس به ترتيب بيشترين موارد آزمايشات تكميلي انجام شده بودند. در بررسي هاي پاراكلينيك بيشترين موارد مندرج در پرونده به ترتيب سونوگرافي و راديوگرافي بودند. بيشترين ميانگين مدت بستري متعلق به GBS (11.7) ذكر شد. نتيجه¬گيري: در اين مطالعه لنگش در بيماران پسر و گروه سني كودكان 7-4 ساله شايع تر بود. شايع ترين تشخيص نهايي آرتريت ري اكتيو بود. به نظر مي رسد در اين بيماران توجه به علائم باليني و آزمايشگاهي ضروري باشد و موارد ارائه شده در اين مطالعه مي تواند به تشخيص هر چه سريع تر و درمان به موقع كودكان مراجعه كننده با شكايت لنگش، بالاخص در موارد مراجعه كننده به مركز 17 شهريور كمك كند. كليدواژه: لنگش، كودكان، آزمايش، سونوگرافي

225819

علوم پزشكي گيلان