عنوان
سنتز نانوذرات كامپوزيتي مگنتيت دوپ‌شده با مس/ بايوگلس 58S به روش هم‌رسوبي و استوبر و لايه‌نشاني آن‌ها بر روي ايمپلنت‌هاي فولاد AISI 316L با كيتوسان و آميكاسين به روش رسوب‌دهي الكتروفورتيك
نويسنده اصلي
رجبي‌نژاد ميمه، مجتبي
محل تحصيل
اصفهان : دانشگاه صنعتي اصفهان
رشته تحصيلي
مواد و متالورژي
مقطع تحصيلي
كارشناسي ارشد
چكيده
ايمپلنت‌هاي فلزي امروزه به طور گسترده به عنوان كاشتني‌ها در بدن مورد استفاده قرار مي‌گيرند. مشكل اساسي اين ايمپلنت‌ها را مي‌توان به خواص سطحي نامناسب نسبت داد. پوشش‌دهي ايمپلنت‌هاي پزشكي يك راه حل مناسب براي بهبود خواص سطحي آن‌هاست. در اين پژوهش، سنتز نانوذرات كامپوزيتي مگنتيت دوپ‌شده با مس/ بايوگلس 58S به روش هم‌رسوبي و استوبر و لايه‌نشاني آن‌ها بر روي ايمپلنت‌هاي فولاد ALSI 316L با كيتوسان و آميكاسين به روش رسوب‌دهي الكتروفورتيك صورت گرفت. در اين روش ابتدا نانوذرات مگنتيت به روش هم‌رسوبي سنتزشده و در ادامه عنصر مس به عنوان عامل دوپ‌شونده به محلول مگنتيت اضافه‌شد در ادامه اين نانوذرات با بايوگلس به روش استوبر كامپوزيت شدند. براي پوشش‌دهي نانوذرات سنتزشده از روش الكتروفورتيك استفاده شد كه در آن نانوذرات در سه ولتاژ 10و15 و 20 ولت پوشش دهي شدند و مقادير بهينه بر اساس آزمون‌هاي مشخصه‌يابي به دست آمد. براي مشخصه‌يابي نانوذرات كامپوزيتي سنتزشده از آزمون پراش پرتوي X ، تصويربرداري ميكروسكوب الكتروني روبشي، آناليز عنصري EDS، آناليز مادون قرمز تبديل فوريه (FT-IR) و مغناطيس سنجي نمونه ارتعاشي (VSM) استفاده‌شد. نتايج به دست‌‌آمده نشان‌داد با افزايش درصد اوليه مگنتيت دوپ‌شده با مس اندازه ذرات كامپوزيتي افزايش‌يافته و ميزان مغناطش اشباع آن‌ها كاهش مي‌يابد. نمونه‌هاي پوشش‌داده‌شده با كيتوسان و نانوذرات كامپوزيتي، با پراش پرتوي X، تصويربرداري ميكروسكوب الكتروني روبشي، آناليز عنصري EDS، آناليز مادون قرمز تبديل فوريه (FT-IR)، تصويربرداري استروميكروسكوب، آزمون ترشوندگي، آزمون چسبندگي بر اساس استاندارد ISO 13779-4، آزمون آنتي باكتريال تجمع كلني و آزمون‌هاي بيرون تني مورد بررسي قرارگرفتند. مشخص شد كه با افزايش درصد مگنتيت دوپ‌شده با مس، يكنواختي و چسبندگي پوشش افزايش يافت. از سوي ديگر با افزايش درصد مگنتيت دوپ‌شده با مس خاصيت آنتي باكتريال نمونه‌هاي پوشش‌داده‌شده افزايش يافت. از سوي ديگر هيچ يك از نمونه‌ها از خود سميت سلولي نشان‌ندادند. با كاهش درصد مگنتيت دوپ شده با مس خاصيت زيست فعالي نمونه‌ها افزايش يافت به گونه‌اي كه ذرات هيدروكسي آپاتيت تشكيل شده در محلول SBF بعد از 3 هفته غوطه‌وري نمونه‌ها، به ازاي درصد كمتر مگنتيت دوپ‌شده با مس، داراي اندازه ذره بزرگتر و تراكم بيشتري هستند. الگوي رهايش دارو از مدل كورسمير پپس سينتيك درجه اول پيروي مي‌كند كه نشان مي‌دهد با افزايش زمان گراديان غلظت دارو كاهش مي‌يابد.
شماره ركورد
226327
گرايش رشته تحصيلي
شناسايي و انتخاب مواد
دانشكده
مهندسي مواد
دانشگاه
دانشگاه صنعتي اصفهان