بررسي اثر كاربرد هم‌زمان آگونيست گيرنده A1 و آنتاگونيست گيرنده A2A آدنوزين بر حافظه فضايي و احترازي غير فعال بر مدل آلزايمر القا شده توسط LPS در موش‌هاي صحرايي

رشت

مقدمه: آدنوزين يك نوكلئوزيد پوريني است كه در سيستم عصبي مركزي به فراواني يافت شده و يك عامل محافظت كننده عصبي است.. اختلال عملكرد گيرنده آدنوزين در آسيب شناسي بيماري آلزايمر و تعادل آن در درمان بيماري‌هاي مغزي مهم و درخور توجه است. هدف از انجام اين مطالعه بررسي اثر كاربرد هم‌زمان آگونيست گيرندهA1 و آنتاگونيست گيرنده A2A آدنوزين بر حافظه فضايي و احترازي غير فعال بر مدل آلزايمر القا شده توسط LPS در موش‌هاي صحرايي بوده است. مواد و روش ها: از (mg/kg/i.p.3) LPS استفاده شد. درمان توسط تزريق داخل بطني آگونيست گيرنده آدنوزيني (CPA)A1 با دوزµg 700 و آنتاگونيست گيرندهA2A (SCH58261) با دوز µg/rat 40 به مدت ده روز انجام شد. در روزهاي اول، هفتم و دهم، آزمون‌هاي رفتاري اجتنابي غيرفعال و ماز Y و اوپن فيلد انجام شد. جهت بررسي رسوب آميلوئيد بتا در بافت مغز تكنيك ايمونوهيستوشيمي و براي اندا‌زه گيري سايتوكاين‌هاي التهابي TNF-aو ضد التهابي10_ IL، روش ELISA مورد استفاده قرار گرفت. بررسي ميزان بيان پروتئين psd-95 توسط تكنيك وسترن بلات انجام شد. يافته ها: LPS موجب اختلال در حافظه افزايش فاكتور التهابي و كاهش فاكتور ضد التهابي شد.كاربرد هم‌زمان CPA وSCH58261 موجب بهبود معنادار حافظه نسبت به گروه‌هاي دريافت كننده هر يك از داروها به تنهايي شد (05/0 P< ). ميزان فعاليت حركتي در اين گروه تفاوت معناداري در مقايسه با گروه‌هايي كه داروها را به تنهايي دريافت كرده بودند، مشاهده نشد. همچنين، كاربرد هم‌زمان داروها موجب كاهش معنادار ميزان سايتوكاين التهابي TNF-a در بافت مغز نسبت به گروه‌هاي تك دارويي شد (05/0 P< ) و افزايش معنادار سايتوكاين ضد التهابي10- IL و ميزان بيان 95- PSD در گروه دو دارويي نسبت به گروه‌هاي تك دارويي مشاهده شد (05/0 P< ) .نتيجه گيري: با توجه به نتايج تحقيقات حاضر به نظر ميرسد درمان دو دارويي نسبت به درمان منفرد برتري داشته و مي‌تواند گزينه اي جهت درمان بيماري آلزايمر در نظرگرفته شود. كليد واژه ها:LPS، بيماري آلزايمر، گيرنده آدنوزيني A1، گيرنده آدنوزيني A2A، حافظه احترازي، حافظه فضايي

226442

علوم پزشكي گيلان