بررسي شيوع مشكلات عضلاني اسكلتي در دندان پزشكان عمومي شهر رشت در سال 1401

بندرانزلي

مقدمه: به علت عادات نامناسب كاري مداوم و طولاني همراه با نيازهاي مشاهده¬اي و حركات مكرر اندام فوقاني، حرفه دندان¬پزشكي از پرخطرترين مشاغل از نظر ابتلا به اختلالات اسكلتي عضلاني مي‌باشد. مطالعاتي كه پيش از اين در ساير استان‌ها و كشورها انجام شده نشان‌دهنده شيوع بالاي اين اختلالات در ميان دندان¬پزشكان است؛ اگرچه درمورد شيوع كلي اين اختلالات و شيوع عضو درگير بين اين مطالعات اتفاق نظر وجود ندارد. با توجه به اين تفاوت ذكر شده و اهميت اين اختلالات در دندان¬پزشكان برآن شديم به بررسي شيوع اين اختلالات در دندان¬پزشكان عمومي شهر رشت بپردازيم تا بتوانيم با كسب اطلاعات درمورد ميزان ابتلا و تعيين عوامل احتمالي موثر در تخفيف و پيش¬گيري از عوارض اسكلتي- عضلاني، گامي در جهت ايجاد برنامه¬اي اصولي در راستاي مقابله با اين عوارض برداريم. روش اجرا: در اين مطالعه¬ي تحليلي مقطعي، 150 نفر از دندان¬پزشكان عمومي شهر رشت به روش تصادفي وارد مطالعه شدند. كليه¬ي دندان¬پزشكان در زمينه¬ي هدف و چگونگي انجام طرح و محرمانه بودن اطلاعات، توجيه و افرادي كه مايل به همكاري نبوده از مطالعه خارج شدند. جهت گردآوري اطلاعات دموگرافيك و شغلي دندان¬پزشكان و داده¬هاي مربوط به شيوع علايم اختلالات اسكلتي- عضلاني در اين مطالعه، از پرسش¬نامه استفاده شد. اطلاعات با مراجعه به مطب دندان¬پزشكان و درمانگاه¬هاي خصوصي و دولتي و از طريق نسخه¬ي بومي سازي شده¬ي پرسش¬نامه¬ي استاندارد ارزيابي شيوع اختلالات اسكلتي عضلاني نورديك و پرسش¬نامه اطلاعات دموگرافيك به روش كتبي جمع‌آوري شد. نتايج: براساس نتايج مطالعه حاضر 33/97 درصد از افراد شركت كننده داراي مشكل عضلاني اسكلتي در حداقل يك ناحيه آناتوميك بودند. ناحيه گردن با شيوع 68 درصد بالاترين شيوع اختلال را از بين ساير اندام¬ها داشته، دست و مچ (67/56%)، ناحيه تحتاني پشت (كمر) (37/55%)، شانه (67/54%) و ناحيه فوقاني پشت (33/53%) نيز در رده بعدي قرار داشتند. هم¬چنين بيش¬ترين شدت درد براساس شاخص VAS در نواحي مختلف آناتوميكي در افراد شركت كننده به ترتيب در ناحيه تحتاني پشت (كمر)، گردن، دست و مچ دست وجود داشت. براساس نتايج به دست آمده بين سن و ميزان شيوع مشكلات اسكلتي عضلاني رابطه مثبت و معنادار وجود داشت به طوري¬كه با افزايش سن احتمال دردهاي اسكلتي عضلاني بيش¬تر مي¬شود. هم¬چنين بين جنسيت و ميزان شيوع مشكلات اسكلتي عضلاني رابطه معنادار وجود داشت به طوري¬كه در مردها شيوع مشكلات اسكلتي عضلاني كم¬تر از خانم¬هاست. بين مصرف سيگار و ميزان شيوع مشكلات اسكلتي عضلاني نيز رابطه معنادار وجود داشت به طوري¬كه افزايش مصرف سيگار احتمال شيوع مشكلات اسكلتي عضلاني را افزايش مي¬دهد. ساير متغيرها نيز بي معني بوده¬اند. نتيجه¬گيري: اين پژوهش نشان داد كه هم¬چنان اختلالات عضلاني اسكلتي در دندان¬پزشكان به ويژه در ناحيه گردن، كمر و مچ دستان شيوع بالايي دارد. مي‌توان با طراحي اصول ارگونومي جديد و آموزش‌هاي مداوم در زمينه قرارگيري موقعيت صحيح اندام‌ها حين كار شيوع اختلالات را كاهش داد. هم¬چنين تمركز بر سبك زندگي سالم نظير فعاليت بدني مداوم كه از سنين پايين‌تر آغاز گردد مي‌تواند سبب تقويت ساختار اسكلتي عضلاني و كاهش عوارض در سنين بالاتر گردد. كليدواژه: اختلالات عضلاني اسكلتي؛ دندان¬پزشكان عمومي؛ شيوع؛ ارگونومي؛ پرسش¬نامه نورديك

226448

علوم پزشكي گيلان