بررسي فراواني باكتريايي، الگوي حساسيت آنتي بيوتيكي و عوامل همراه در بيماران مبتلا به عفونت پاي ديابتي مراجعه كننده به كلينيك و بيمارستان رازي رشت 1399-1401

بندرانزلي

ديابت گروهي از سندرم هاي متابوليك است و به دو گروه تقسيم مي شود. ديابت نوع 1 : فقط 5 تا 10 درصد افراد مبتلا به ديابت را شامل مي شود. ديابت نوع 2 : 90 تا 95 درصد افراد مبتلا به اين نوع ديابت را شامل مي شود. فدراسيون بين المللي ديابت پيش بيني كرده است كه تعداد افراد مبتلا به ديابت از 240 ميليون نفر در سال 2007 به 380 ميليون نفر در سال 2025 افزايش مي يابد. افراد مبتلا به ديابت، به دليل اختلال در عروقي، نوروپاتي، تغييرات آناتوميكي و نقص در ظرفيت ايمني نسبت به افراد غير ديابتي بيشتر در معرض خطر ابتلا به عفونت زخم پا هستند. چندين نوع آنتي بوتيك در درمان عفونت هاي پاي ديابتي موفق بوده اند كه برخي از آنها چندين دهه مورد استفاده قرار گرفته اند، با اين حال تاثير آنها به اپيدميولوژي منطقه و بررسي در مطالعات آينده نگر وابسته مي باشد. شكست در درمان آنتي بيوتيكي زخم هاي عفوني پا در ديابتي ها معمولا همراه با تخريب بافتي و بهبود ناكافي زخم است. هر چند كه آنتي بيوتيك درماني نيز با عوارض ناخواسته مكرر، هزينه هاي اقتصادي و ريسك افزايش مقاومت دارويي همراه است. لذا بايد فقط براي درمان زخم هاي عفوني و بصورت هدف دار استفاده شوند. درمان با آنتي بيوتيك ها، اگرچه ممكن است فايده اي براي درمان زخم هاي غير عفوني نداشته باشد ولي از نظر تئوري در كاهش سطح بار ميكروبي در زخم هاي عفوني مزمن نقش دارند. مواد و روشها: طي يك مطالعه مقطعي توصيفي و پس از كسب اجازه از كميته اخلاق در پژوهش دانشگاه فراواني عوامل باكتريايي هوازي ايجاد كننده عفونت هاي زخم پاي ديابتي و الگوي حساسيت آنتي بيوتيكي در بيماران مراجعه كننده به مركز آموزشي درماني رازي رشت در سال 1399-1401 بررسي شدند. تمامي اطلاعات دموگرافيك بيماران، شامل جنس، سابقه بستري و بيماري هاي زمينه اي در هنگام نمونه گيري از پرونده بيماران جمع آوري گرديد. ساير اطلاعات بيماران شامل: مشخصات باليني بيماران از جمله نوع داروهاي مصرفي، مشخصات زخم و طول مدت بيماري در صورت موجود بودن در پرونده بيماران استخراج شد. نمونه هاي در دسترس در هنگام ارجاع به پزشك جمع آوري و به كمك روش هاي استاندارد ميكروب شناسي ايزوله ها ايجاد كننده عفونت مورد بررسي و تاييد قرار گرفتند. نمونه هاي اين مطالعه ايزوله هاي باكتريايي هوازي جدا شده از عفونت هاي زخم پاي ديابتي هستند كه به كمك سواپ استريل از حاشيه پيشرونده زخم و يا بيوپسي از عمق زخم هاي نكروز شده جمع آوري مي گردد و با استفاده از تست هاي معمول ميكروب شناسي از قبيل رنگ آميزي گرم، مورفولوژي كلني روي محيط هاي بلاد آگار، مك كانكي آگار و تستهاي بيوشيميايي مانند اكسيداز، كاتالاز، اوره آز و DNase وكشت در محيط هاي افتراقي مثل مانيتول سالت آگار، SIM جهت شناسايي حركت، توليد ايندول و H2S و كشت در محيط هايTSI و سيمون سيترات صورت گرفت. يافتهها: ميانگين سن بيماران 97/9±29/58 سال، 52 نفر (6/53 %) مذكر و 45 نفر (4/46 %) مونث بودند. از 97 مورد عفونت بيماران مبتلا به عفونت پاي ديابتي مورد مطالعه، عامل باكتريايي 41 مورد (3/42 %) اشرشيا كولي (Ecoli)، 16 مورد (5/16 %) كلبسيلا پنومونيه، 6 مورد (2/6 %) سودومونا آئروژينوزا، 6 مورد (2/6 %) استافيلوكوك اورئوس، 3 مورد (1/3 %) ميكروكوكوس، 3 مورد (1/3 %) انتروباكتر، 12 مورد (4/12 %) عدم رشد (No Growth) و 10 مورد Contamination گزارش شد. نتيجهگيري: نتايج حساسيت ضد ميكروبي نشان داد كه آمينوگليكوزيدها ممكن است عوامل مناسبي براي درمان تجربي در ايران باشند. براي انتخاب داروها براي درمان تجربي، نظارت منظم بر گزارش‌هاي كشت و حساسيت لازم است. واژههاي كليدي: ديابت، زخم، مقاومت آنتي بيوتيكي

227507

علوم پزشكي گيلان