مقايسه تأثير تمرينات اصلاحي و تحريك الكتريكي عضلاني بر عملكرد حركتي و رواني زنان ميانسال مبتلا به زانو درد

كارشناسي ارشد

مقدمه و هدف: آرتروز زانو يك بيماري غضروف مفصلي زانو بوده كه موجب تغييراتي در عملكرد جسمي و رواني افراد مي‌شود. هدف تحقيق حاضر، مقايسه تأثير تمرينات اصلاحي و تحريك الكتريكي عضلاني بر عملكرد حركتي و رواني زنان ميانسال مبتلا به زانو درد بود. روش تحقيق: پژوهش حاضر از نوع نيمه¬تجربي و به صورت پيش¬آزمون و پس¬آزمون بود. جامعه آماري تحقيق حاضر، شامل كليه زنان 60-50 ساله مبتلا به درد آرتروز زانوي شهر اصفهان بود كه به كلينيك پزشكي ورزشي اصفهان مراجعه نمودند. تعداد 30 نفر از جامعه مذكور به صورت در دسترس و هدفمند انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه تمرينات اصلاحي (15 نفر) و تمرينات تحريك الكتريكي عضلاني (EMS) (15 نفر) قرار گرفتند. گروه تمرينات اصلاحي به مدت هشت هفته و هر هفته سه جلسه و هر جلسه به مدت 60 دقيقه تمرينات خاص خود را انجام دادند و گروه تمرينات تحريك الكتريكي عضلاني (EMS) به مدت هشت هفته و هر هفته سه جلسه و هر جلسه به مدت 30 دقيقه به تمرينات خود پرداخته اند. قبل و بعد از دوره تمرينات در پيش¬آزمون و پس¬آزمون، قدرت، تعادل ، حس عمقي مفصل زانو ، درد و كيفيت زندگي بيماران مبتلا به زانو درد به ترتيب با استفاده از دستگاه ايزوكنتيك بايودكس ، تست لك لك و تعادل Y، دستگاه ايزوكنتيك بايودكس، مقياس بصري درد (VAS) و پرسشنامه 36-SF اندازه¬گيري شد. جهت تجزيه و تحليل داده¬ها، از آزمون آماري سنجش مكرر تركيبي در سطح معني¬داري (05/0P<) استفاده شد. يافته¬ها: نتايج يافته هاي درون¬گروهي نشان داد كه در نمرات متغيرهاي قدرت، تعادل، حس عمقي مفصل زانو، درد و كيفيت زندگي در پيش¬آزمون و پس¬آزمون گروه¬ها تفاوت وجود دارد (05/0P<). همچنين نتايج بيانگر يافته¬هاي بين گروهي حاكي از آن بود كه بين پيش¬آزمون و پس¬آزمون در هر دو گروه نيز تفاوت وجود دارد. (05/0P<) در بيماران گروه تمرينات اصلاحي تفاوت معنا داري بين پيش¬آزمون و پس¬آزمون در قدرت عضلات چهارسر(60-50 )، قدرت عضلات همسترينگ(60-50 )، تعادل ايستا (60-50 )، تعادل پويا (60-50 )، حس عمقي (60-50 )، درد(60-50 ) و كيفيت زندگي (60-50 ) مشاهده شد. همچنين در بيماران گروه تحريك الكتريكي عضلاني نيز تفاوت معنا داري بين پيش‌آزمون و پس‌آزمون در قدرت عضلات چهارسر(60-50 )، قدرت عضلات همسترينگ (60-50)، تعادل ايستا (60-50 )، تعادل پويا (60-50 )، حس عمقي(60-50 )، درد(60-50 ) و كيفيت زندگي (60-50 ) مشاهده شد و هر دو برنامه تمريني در گروه¬ها مؤثر بود، ولي تمرينات در گروه اصلاحي بر متغير درد، كيفيت زندگي، تعادل، قدرت و حس عمقي مفصل زانو مؤثرتر از گروه تحريك الكتريكي عضلاني بود. نتيجه¬گيري: از يافته‌هاي تحقيق حاضر مي توان نتيجه گيري كرد كه برنامه تمرينات اصلاحي بر بهبود فاكتورهاي قدرت، تعادل، حس عمقي مفصل زانو، درد و كيفيت زندگي در بيماران زن مبتلا به آرتروز زانو متعاقب يك دوره برنامه تمريني هشت هفته¬اي مؤثرتر از گروه تحريك الكتريكي عضلاني بود. لذا كار‌درمانان مي‌توانند از نتايج اين تحقيق در درمان بيماران مبتلا به آرتروز زانو استفاده كنند.

227613

دانشگاه اصفهان

آسيب شناسي ورزشي و حركات اصلاحي-حركات اصلاحي

نادر رهنما