بررسي بيان برخي RNA‌هاي غيركدكننده طويل (lncRNAs) در رت مدل پاركينسوني قبل و پس از پيوند سلول‌هاي دوپامينرژيك مشتق از سلول‌هاي بنيادي

دكتري

زمينه و هدف: RNAهاي طولاني غيركدكننده (lncRNAs) نشانگرهاي زيستي مهمي براي پاتوژنز بيماري پاركينسون (PD) هستند. از آنجايي كه پيوند سلول‌هاي دوپامينرژيك يك روش باليني اميدواركننده براي درمان PD است، هدف اين مطالعه روي اثر سلول‌درماني دوپامينرژيك را بر بيان برخي lncRNA‌ها و ژن‌هاي مرتبط با PD در مغز مدل‌هاي رت‌ است. روش كار: 28 سر رت نژاد ويستار به طور تصادفي در چهار گروه آزمايشي قرار گرفتند. Sal (شاهد: رت‌هاي كه محلول سالين ايزو تونيك دريافت كردند). Par (رت‌هاي مدل PD: حيوانات آسيب‌ديده با 6-OHDA)؛ Par-E (رت‌هاي PD تحت سلول‌درماني: يك رده از سلول‌هاي بنيادي سرطان جنين، P19 با ناقل pCMV3-GFPSpark ترانسفكت شد و به حيوانات تزريق شد). Par-N (رت‌هاي PD تحت سلول‌درماني: سلول‌هاي P19 با وكتور pCMV3-C-NR4A2-GFPSpark ترانسفكت شده و به حيوانات تزريق شد). اثرات پيوند سلولي با استفاده از آزمون‌هاي رفتاري (آزمايش‌هاي استوانه، ميدان باز و چرخش القا شونده) و روش‌هاي بافت‌شناسي (هماتوكسيلين و ائوزين، رنگ‌آميزي نيسل و ايمنوهيستوشيمي) مورد ارزيابي قرار گرفت. علاوه بر اين، بيان ژن‌هاي MALAT1، MEG3 و SNHG1 lncRNAs و همچنين نشانگرهاي عصبي خاص (سيناپتوفيزين، SYP) و دوپامينرژيك (تيروزين هيدروكسيلاز، TH) با استفاده از qRT-PCR اندازه‌گيري شد. يافته‌ها: آزمايش‌هاي رفتاري و ارزيابي‌هاي هيستوپاتولوژيك نشان داد كه پيوند سلولي مي‌تواند تا حدي انحطاط سلولي دوپامينرژيك در جسم مخطط و توده سياه رت‌هاي PD را جبران كند. بيان MALAT1، SNHG1 و MEG3 در جسم مخطط گروه Par كاهش يافت؛ در حالي كه بيان ژن MEG3 و SNHG1 در PBMC نسبت به گروه Sal افزايش يافت. در PBMC گروه Par-N، هر سه lncRNA كاهش در بيان خود نشان دادند. با اين حال، در بافت جسم مخطط گروه Par-N بيان MALAT1 و SNHG1 افزايش يافته است؛ در حالي كه بيان ژن MEG3 نسبت به گروه Sal كاهش يافته است. از طرفي بيان TH با ايجاد ضايعه كاهش يافت، اما سلول‌درماني توانست بيان آن را افزايش دهد به طوري كه با گروه Sal اختلاف معني‌داري نداشت. درنهايت بيان سيناپتوفيزين در گروه پاركينسوني كاهش يافت و پيوند سلول هم نتوانست كه بيان آن را نسبت به گروه پاركينسوني افزايش دهد. نتيجه گيري: پيوند سلول‌هاي دوپامينرژيك مي‌تواند بيان lncRNAها را تغيير دهد و تا حدي علائم بيماري پاركينسون را در موش‌هاي صحرايي بهبود بخشد.

228301

دانشگاه اصفهان

مجتبي گلپيچ

زيست شناسي جانوري- سلولي و تكويني

فريبا اسماعيلي كتكي