مقايسه اثربخشي داروهاي خوراكي رده اول ميگرن با بلوكGON و داروي بوتاكس در كاهش حملات ميگرن

انشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

زمينه و هدف: ميگرن به عنوان يكي از شايع ترين انواع سردرد با شيوع بالا تاثيرات قابل توجهي بر شرايط زندگي فرد مبتلا مي گذارد. اين مطالعه با هدف مقايسه اثربخشي داروهاي خوراكي رده اول ميگرن با بلوك GON و داروي بوتاكس در كاهش حملات ميگرن انجام شده است. مواد و روش ها: اين مطالعه بصورت كوهورت تاريخي با هدف مقايسه اثربخشي داروهاي خوراكي رده اول ميگرن با بلوك GON و داروي بوتاكس در كاهش حملات ميگرن بر روي بيماران مبتلا به ميگرن در سه گروه با حجم نمونه 140 نفر انجام شد. در اين مطالعه بيماران به سه گروه تقسيم شدند. گروه اول كه گروه درمان با داروهاي خوراكي رده اول ميگرن بود، بيماران با قرص والپروات سديم با دوز 500 ميلي گرم تحت درمان قرار گرفتند. گروه دوم بيماران تحت درمان با بلوك GON و گروه سوم بيماران تحت درمان با داروي بوتاكس بود. در ابتداي مطالعه، مشخصات دموگرافيك بيماران، يافته‌هاي مصاحبه و معاينه مانند فراواني حملات سردرد ماهانه و ميانگين طول مدت حمله و شدت حملات و همچنين ناتواني متعاقب آن طي سه ماه قبل از معاينه ثبت شد. فرم اطلاعات بيماران در اين مطالعه، ناتواني ناشي از ميگرن با استفاده از پرسشنامه 5 سوالي ارزيابي ناتواني ميگرن (MIDAS) اندازه گيري شد. در نهايت داده ها با نرم افزار spss نسخه 24 آناليز شد. نتايج: نتايج نشان داد از 51 بيماري كه داروهاي خوراكي رده اول ميگرن را مصرف مي كرده داراي ميانگين سني 11.42±35.15 سال بوده و 72.5 درصد زن و 27.5 درصد مرد با ميانگين مدت حملات در هفته در اين گروه 25.52±38.62 ساعت بوده و شدت بيماري 19.83±80.78 و بيشترين فراواني ميزان ناتواني ميگرن(MIDAS) سه ماه قبل از درمان در بيماران مصرف كننده دارو 54.9 درصد داراي ناتواني درجه سه يا ناتواني متوسط بوده اند. از 44 بيماري كه با بلوك GON تحت درمان بوده داراي ميانگين سني 7.87±41.59 سال بوده و 75 درصد زن و 25 درصد مرد با ميانگين مدت حملات در هفته در اين گروه 31.94±31.13 ساعت بوده و شدت بيماري 23.13±54.09 و بيشترين فراواني ميزان ناتواني ميگرن(MIDAS) سه ماه قبل از درمان در بيماران تحت درمان با بلوك GON 40.9 درصد داراي ناتواني درجه سه يا ناتواني متوسط بوده اند. از 45 بيماري كه با روش بوتاكس تحت درمان بوده داراي ميانگين سني 9.02±37.53 سال و 75.6 درصد زن و 24.4 درصد مرد با ميانگين مدت حملات در هفته در اين گروه 18.08±11.72 ساعت بوده و شدت بيماري 26.27±49.23 و بيشترين فراواني ميزان ناتواني ميگرن(MIDAS) سه ماه قبل از درمان در بيماران تحت درمان با بوتاكس 37.8 درصد داراي ناتواني درجه دو يا ناتواني ملايم بوده اند. نتايج تحليلي نشان ميدهد كه بين توزيع فراواني شدت ناتواني ميگرن (MIDAS) بعد از درمان در سه گروه درماني مورد مطالعه تفاوت معني دار آماري وجود دارد (P=0.048). نتيجه‌گيري: با توجه به نتايج مطالعه و تفاوت معني دار در تأثير بلوك GON و استفاده از بوتاكس در كاهش ناتواني ميگرن مي توان به عنوان گزينه پيشنهادي به بيماران داراي سردرد ميگرني معرفي كرد. بلوك GON حتي زماني كه به تنهايي در بيماران مبتلا به ميگرن مزمن كه با وجود درمان پزشكي محدوديت‌هايي در فعاليت‌هاي روزانه خود داشتند و نمي‌توانستند از درمان پزشكي استفاده كنند، استفاده شود، مؤثر است. تأثير مثبت بر طول مدت درد، تعداد روزهاي دردناك در ماه و شدت درد رضايت بخش مي باشد. استفاده از آن آسان است، عوارض جانبي بسيار كمي دارد و اثرات مثبتي مانند كاهش هزينه هاي درمان دارد. اين روش بايد به عنوان يك گزينه درماني در بيماران مناسب در نظر گرفته شود. از آنجايي كه ميگرن مزمن تاثير زيادي بر زندگي اجتماعي، عملكرد فيزيكي و شغلي دارد، اگر در بيماران مناسب ترجيح داده شود، كمك و بهبودي در فعاليت هاي روزمره زندگي و كاهش حاد ايجاد مي كند. همچنين استفاده از بوتاكس يك افزودني ارزشمند به گزينه هاي درماني فعلي در بيماران مبتلا به ميگرن مزمن است. واژگان كليدي: ميگرن؛ بلوك GON؛ داروي بوتاكس

230343

انشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

پزشكي

دانشگاه علوم پزشکي کردستان

منا احمدي، دينا معتمدي